Δημοτικές εκλογές πλησιάζουν κι οι κάτοικοι της πρωτεύουσας ετοιμάζονται να εκλέξουν τον δήμαρχό τους.
Τον δήμαρχό τους; Τρόπος του λέγειν (για πολλούς), γιατί η εμπειρία των τελευταίων δεκαετιών δείχνει πως οι περισσότεροι από τους δημάρχους που πέρασαν δεν ενδιαφέρονταν για τη γειτονιά τους, αλλά μόνο για μερικές από τις περιοχές της πόλης. Άλλος για το εμπορικό τρίγωνο, άλλος για το ιστορικό κέντρο, άλλος για τον αρχαιολογικό περίπατο και όλοι μαζί για τις περιοχές που απασχολούν τον κοινωνικό σουσουδισμό* ή τον κουλτουριάρικο σνομπισμό**! Για αυτούς οι υπόλοιπες υπήρχαν μόνο και μόνο για να τροφοδοτούν (ιδίως οι πιο πυκνοδομημένες) τα δημοτικά ταμεία με τα δημοτικά τέλη και τους δημοτικούς φόρους και, με αυτόν τον τρόπο, να χρηματοδοτούν εκείνοι έργα στη στενή ζώνη των προτιμήσεών τους με αποτέλεσμα τον φαύλο κύκλο να γίνεται συγκριτικά «η βιτρίνα της πόλης πιο βιτρίνα και η χαβούζα της πόλης πιο χαβούζα»!
Τι πρέπει, λοιπόν, να ζητάνε και να περιμένουν οι Αθηναίοι από τον νέο εκλεκτό τους, για να μην έχουν μία από τα ίδια;
Το πρώτο και καλύτερο προφανώς να είναι επιτέλους δήμαρχος όλων των Αθηναίων. Και για να το αποδείξει αρκεί να υποσχεθεί, και να προβεί αμέσως μετά την εκλογή του, σε δύο ενέργειες χωρίς ουσιαστική οικονομική αλλά με τεράστια συμβολική τουλάχιστον αξία. Πρώτον, να στριμώξει στον χάρτη της πόλης και το 40% αυτής που σήμερα μένει απέξω (πανευρωπαϊκή πρωτοτυπία) και δεύτερον να ανασχεδιάσει τα όρια των δημοτικών κοινοτήτων και να αποδώσει στις κοινότητες που ανήκουν από κάθε άποψη τις δύο«παρά φύσιν» σφήνες της 1ης Δημοτικής Κοινότητας: στην 6η το Πεδίο του Άρεως και τα τετράγωνα μεταξύ Αλεξάνδρας-Πατησίων-Κοδριγκτώνος-Μαυροματαίων και στην 3η ή, άντε, στη 2η την περιοχή μεταξύ Φιλοπάππου και Συγγρού.
Αλλά και να είναι δήμαρχος όλων των Αθηναίων όχι μόνο χωροταξικά, αλλά και ταξικά. Γιατί συχνά, τελευταία, μας προκύπτουν υποψήφιοι που κλείνουν το μάτι σε ορισμένους κύκλους και δείχνουν προτίμηση σε ορισμένες κοινωνικές ομάδες αφήνοντας έξω από την κύρια εικόνα την πλειονότητα των «κυρ-Παντελήδων».
Να απαρνηθεί το διαχωρισμό της πόλης σε «βιτρίνες» και «χαβούζες» και τη συγκέντρωση των οχληρών λειτουργιών σε ορισμένες περιοχές. Αν κάτι είναι οχληρό είναι για όλους και όχι μόνο για κάποιους «εκλεκτούς».
Αλλά και να αντιλαμβάνεται ότι για την υστεροφημία του δεν χρειάζεται να αναλώνεται σε μεγαλόπνοα, αλλά αμφίβολης αναγκαιότητας και συχνά με αρνητικές παρενέργειες, έργα (όπως ο Μεγάλος Περίπατος ή η ανάπλαση της πλατείας Ομονοίας), αλλά να ρίχνει το βάρος του σε έργα που θα αναβαθμίσουν κυρίως τις παρακατιανές περιοχές της Αθήνας. Και να συνειδητοποιεί πως η πόλη έχει ανάγκη και από παραδοσιακά στοιχεία και δεν αποτελεί πάντα πρόοδο ή αναγκαιότητα να τα αλλάζουμε συθέμελα όλα.
Για να το πετύχει, βέβαια, αυτό να μην εμπιστεύεται και τόσο συμβούλους και παρατρεχάμενους με εμμονικές ιδεοληψίες που θα τον παρασύρουν σε λάθος επιλογές με το να ενδιαφέρονται κυρίως για την υλοποίηση των οραμάτων τους και να αδιαφορούν για τις επιπτώσεις αυτών στους δημότες (και όχι μόνο).
Επίσης, όταν αποφασίζει μία παρέμβαση, να την ολοκληρώνει σαν έργο με τις πρόνοιες για την αντιμετώπιση των αναπόφευκτων αρνητικών επιπτώσεών τους σε βάθος χρόνου και να μην επιδιώκει τα «παλαμάκια» των πρώτων εντυπώσεων αφήνοντας να βγάλει το φίδι από την τρύπα κάποιος άμοιρος επόμενος, όπως συνέβη ουκ ολίγες φορές στο πρόσφατο παρελθόν.
Να έχει δε τα κότσια (ή, μάλλον, να μην έχει τις αντίστοιχες δεσμεύσεις) να προτάσσει το συμφέρον των δημοτών και της πόλης γενικότερα και, ως εκ τούτου, να αντιστέκεται σε αποφάσεις άλλων (κυβερνητικών κυρίως) φορέων ή ομάδων πίεσης, ακόμα και αν ανήκουν στο ίδιο κομματικό περιβάλλον, εφόσον αυτές εξυπηρετούν μεν κάποιο κυβερνητικό ή κομματικό αφήγημα, αλλά δεν ταιριάζουν με το αισθητικό και κοινωνικό περιβάλλον της πόλης (βλέπε διάφορες οικοδομικές παρεκκλίσεις που καταστρέφουν τον τόπο).
Ανάλογα, να μην υποκύπτει στα «πρέπει» του ιδεολογικο-πολιτικού περίγυρού του όταν διαπιστώνει (ή του επισημαίνουν) ότι αυτά δεν προμηνύουν κάτι καλό για την πόλη και να ορθώνει έγκαιρα το ανάστημά του για να τα αποτρέψει.
Να ξεδιαλύνει προκαταβολικά τις διάφορες βαρύγδουπες μεγαλοστομίες που πετά (π.χ. «συμπεριληπτικότητα») για να ξέρουν οι ψηφοφόροι, πριν να είναι αργά, τι τους περιμένει αν τον επιλέξουν.
Και να μην μένει απαθής, για να μην χαλάσει τη ζαχαρένια του ή τις σχέσεις του, αφήνοντας στις δύο τελευταίες περιπτώσεις να αναλαμβάνουν τον ρόλο της προάσπισης της πόλης απλοί δημότες ατομικά ή διάφορες οργανώσεις περιοίκων και «περιοίκων» που, συχνά, κινητοποιούνται με αμφίβολης ειλικρίνειας ή ανεφάρμοστα μαξιμαλιστικά κίνητρα.
Φυσικά δε να έχει επιλέξει συνυποψήφιους της ίδιας γραμμής με αυτόν (για να μεταθέσει σε εμάς την ευθύνη να τους τιμήσουμε με τον σταυρό μας).
Βλέπετε, λοιπόν, κάποιον από τους υποψήφιους να ανταποκρίνεται στην πλειονότητα αυτών των κριτηρίων; Γιατί εγώ, εδώ που τα λέμε, δεν βλέπω δυστυχώς κανένα! Και θα (παρα)συρθώ για μια ακόμα φορά από «το μη χείρον». Με βαριά καρδιά προφανώς.
* κοινωνικός σουσουδισμός: η επιδειξιομανία νεόπλουτων ή χωρίς πνευματικό υπόβαθρο και ήθος “επωνύμων”
* κουλτουριάρικος σνομπισμός: η επινόηση ή ο υπερτονισμός της σημασίας πολιτισμικών στοιχείων για την κάλυψη κενών που διαπιστώνονται
