…και όχι αδίκως. Πρόκειται για μια τραγουδίστρια με παρελθόν, παρόν, αλλά, κυρίως, μέλλον. Γιατί εργάζεται σκληρά, μελετά, αναζητά και, φυσικά, αγαπά αυτό που κάνει, αγαπά το τραγούδι. Η φωνή της τραβάει την προσοχή, η σκηνική της παρουσία είναι εξίσου αξιοσημείωτη και η ίδια η Βιβή ένα πλάσμα προσηνές κι ευγενικό. Θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν μια γυναίκα, μια ρεμπέτισσα, εκείνων των δύσκολων για τη χώρα καιρών, των τόσο όμως γόνιμων καλλιτεχνικά. Ο πρώτος της προσωπικός δίσκος «Καρδιοκλέφτρα» ήδη συζητείται έντονα, τουλάχιστον, «στον χώρο της», και τα κομμάτια που περιλαμβάνει έχουν ξεκινήσει ήδη να συνοδεύουν στιγμές μας.
Το τραγούδι για μένα, όσο και για την αδερφή μου, η οποία επίσης τραγουδάει υπέροχα, είναι η ο πιο άμεσος τρόπος επικοινωνίας. Είναι η αμεσότερη προέκταση του εαυτού μου. Κι αυτό όχι τυχαία, καθώς από μικρή ηλικία, επειδή οι γονείς έπαιρναν μεταθέσεις και συνεχώς μετακινούμασταν, οπότε άλλαζαν όλες οι συνθήκες που για άλλα παιδιά αποτελούν σταθερές. Για μένα η μόνη σταθερά έως ότου πέρασα στο Πανεπιστήμιο ήταν η μουσική και το τραγούδι. Έτσι έφτιαξα μια κατάσταση βιωματική, που μαζί με τη γνώση και την εμπειρία που αποκτούνται με τα χρόνια, αποτελούν ένα σύνολο που γίνεται μοχλός και κινητήρια δύναμη για πολλές από τις επιλογές μου.
H μουσική ήταν για το μεγαλύτερο διάστημα της παιδικής και εφηβικής μου ηλικίας πανταχού παρούσα. Το μεγαλύτερο διάστημα το περνούσα ακούγοντας. Κι αυτό είναι πολύ σημαντικό καθώς θεωρώ πολύ σημαντική δεξιότητα την ακονισμένη ακοή. Οπότε, το να ασχοληθώ με το τραγούδι ήταν κάτι πολύ φυσιολογικό και κανένας από τους οικείους μου δεν ξαφνιάστηκε, όταν ξεκίνησα να ασχολούμαι επαγγελματικά.
Ως Βιβή, ως ακροάτρια, ακούω όλα τα είδη μουσικής. Τα περισσότερα δεν έχουν σχέση μεταξύ τους. Ωστόσο, δεν τα προσεγγίζω με την έννοια του φολκ, γιατί το φολκ, κακώς βέβαια, χαρακτηρίζει κάτι που έχει παγιωθεί μέσα στο χρόνο και δεν έχει εξέλιξη. Τραγούδια που οι στίχοι εκφράζουν συναισθήματα και καταστάσεις έναν αιώνα μετά, είναι ζωντανοί οργανισμοί. Επίσης, πολλές φορές μου έχει συμβεί να συγκινούμαι μέχρι δακρύων με ξενόγλωσσα τραγούδια που δεν έχω ιδέα τι σημαίνουν οι στίχοι. Γι’ αυτόν τον λόγο, συγκινήθηκα πολύ όταν έλαβα ένα e–mail στα αγγλικά, λίγες μέρες αφότου κυκλοφόρησε η “Καρδιοκλέφτρα”, που αναφερόταν σε ένα τραγούδι που εμπεριέχεται στο δίσκο, τις “Σεβιλιάνες” και έλεγε “Αγαπητή Βιβή, δεν έχω ιδέα τι λένε οι στίχοι, αλλά μόλις ταξίδεψα σε όλη τη Μεσόγειο”. Ήταν μεγάλη χαρά και συγκίνηση , γιατί έχω νιώσει ως ακροάτρια το ίδιο, αλλά συνάμα ήταν το δικό μου άκουσμα που το προξένησε. Το έχω πολλαπλώς νιώσει με τραγούδια της Αμαλία Ροντρίγκεζ, της Φεϊρούζ, της Σουάντ Μάσι, της Γιασμίν Λέβι.
Όταν μου ήρθε μια πρόταση για να ηχογραφηθούν καινούργια τραγούδια, ενός φίλου, ταλαντούχου συνθέτη, διαπίστωσα πως έπρεπε πρώτα να αποτυπωθεί πρώτα κάτι από την έως τώρα προσωπική πορεία στο πάλκο. Η επιλογή ήταν δύσκολη, καθώς με τα χρόνια, το ρεπερτόριο ήταν πολύ μεγάλο και δεν περίμενα πως θα δυσκολευόμουν τόσο στην επιλογή. Με βοήθησε πολύ ο Παναγιώτης Κουνάδης στην επιλογή των τραγουδιών, ο οποίος και μου πρότεινε δυο τραγούδια που δεν ήταν στις επιλογές μου, τη Φωνή του Αργιλέ και την Καρδιοκλέφτρα. Ο Κυριάκος Γκουβέντας , ο οποίος υπογράφει την επιμέλεια της παραγωγής αυτού του δίσκου, φρόντισε ως φίλος και όχι ως απλός συνεργάτης. Φυσικά, η οικογένειά μου με βοήθησε πολύ και με βοηθά πάντα.Ο δίσκος εστιάζει στο προπολεμικό ρεμπέτικο…
Και τώρα που είπα τη λέξη «ρεμπέτικο»… Το ρεμπέτικο με γοήτευσε και με γοητεύει για την αμεσότητα και τη διαχρονικότητα του. Είναι είδος που εκφράζει αμεσότητα, ειλικρίνεια και αλήθεια. Κάτι που θα ήταν καλό να ισχύει και στις ανθρώπινες σχέσεις γενικά. Από αυτή την άποψη είμαι ρεμπέτισσα, αν και δεν μ’ αρέσουν τόσο οι απόλυτοι χαρακτηρισμοί στη μουσική.
Όταν ηχογραφούσα το δίσκο αναρωτιόμουν γιατί να ακούσει κανείς έναν δίσκο που τα τραγούδια μπορεί να τα βρει και να τα ακούσει από πολλές ηχογραφήσεις. Η απάντηση είναι πως κι εμείς οι ίδιοι δεν τα ακούσαμε κατευθείαν ως έφηβοι από το γραμμόφωνο, αλλά από επανεκτελέσεις . Πώς θα μαθαίναμε το Μπαρμπαγιαννακάκη, εάν δεν είχαν ηχογραφηθεί τα “Τσίλικα” της Χαρούλας ή το “Θα σπάσω κούπες” από την Ελευθερία Αρβανιτάκη; Για να ανατρέξουμε μετά, βέβαια, να αναζητήσουμε έναν ολόκληρο μουσικό κόσμο στην εποχή του γραμμοφώνου. Σκέφτηκα λοιπόν τους σημερινούς εφήβους, ότι θα ακούσουν το συγκεκριμένο ρεπερτόριο από έναν σύγχρονο τραγουδιστή και με βάση αυτή τη σκέψη πορεύθηκα. Έπειτα, θα το ξαναπώ, τα τραγούδια είναι ζωντανοί οργανισμοί και όσο δεν τα ξεχνάμε,είναι πάντα διαχρονικά και πάντα επίκαιρα.
Στις 11 Μάη, θα βρίσκομαι με το λαϊκό συγκρότημα ΔΗΘΕΝ στις 1000 και 1 νύχτες, στου Ψυρρή. Θα πρέπει να αναφέρω πως πρόκειται για ένα εξαιρετικό συγκρότημα , εξαιρετικούς μουσικούς και συνάμα ανθρώπους. Στις 17 Μάη, στο Μέγαρο Μουσικής, στην αίθουσα Λίλιαν Βουδούρη, θα παρουσιάσω ένα πρόγραμμα με τίτλο “Σμύρνη, για σένα τραγουδώ”. Την 1η του Ιουνίου θα βρισκόμαστε στο ConcertHouse στην Βιέννη, για μια συναυλία με μικρασιάτικα και αιγαιοπελαγίτικα τραγούδια. Ταυτόχρονα, διαμορφώνονται και οι δράσεις του υπόλοιπου καλοκαιριού.
