Στο Café de poetes η ποίηση δεν βρίσκεται μόνο στα βιβλία… αλλά και στον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι συναντιούνται, κάθονται στο ίδιο τραπέζι, μιλούν, ακούν, γνωρίζονται. Ειλικρινά, δεν είναι κι αυτό ποίηση; Να συναντιούνται άνθρωποι μέσα στη σκληρή, βιαστική Αθήνα, να μοιράζονται χρόνο, σκέψεις; Να υπάρχουν ακόμη χώροι όπου οι άνθρωποι μοιράζονται ευαισθησίες και, έστω για λίγο, να νιώθουν λιγότερο μόνοι;
Το Café de poetes άνοιξε το 2006 από τη Μαρία Λίζα, σε μια όμορφη πολυκατοικία του ’56, στην οποία μάλιστα η ίδια γεννήθηκε. Η αγάπη της για τα καφέ ξεκινά από παιδί, όταν πήγαινε με τους γονείς της στα καφέ της εποχής. Αργότερα, ως φοιτήτρια στο εξωτερικό, τα ανακάλυψε ξανά ως χώρους για διάβασμα και συνάντηση. Η άλλη της μεγάλη αγάπη ήταν πάντα η ποίηση. Κάπως έτσι, οι δύο αγάπες συναντήθηκαν στην πλατεία Βικτωρίας.
Για τη Μαρία Λίζα, ένα καφέ μπορεί να γίνει μικρή κοινότητα. Ένας τόπος που αντιστέκεται στη μοναξιά και στην όλο και πιο δύσκολη πραγματική επικοινωνία. Κάτοικοι της γειτονιάς, ποιητές, άνθρωποι διαφορετικών εθνικοτήτων, αλλά και ποδοσφαιρόφιλοι που συγκεντρώνονται για έναν αγώνα, μοιράζονται τον ίδιο χώρο. Ανάμεσά τους και ο ποιητής Γιώργος Μαρκόπουλος, σταθερός θαμώνας και αγαπημένος άνθρωπος του Café που τους τιμά με την παρουσία του.
Με έναν καφέ ή ποτό στο τραπέζι, χειροποίητα αλμυρά και γλυκά και ανθρώπους γύρω σου, η ποίηση τελικά μπορεί να είναι και κάτι πολύ απλό: να έχεις έναν λόγο να βγεις από το σπίτι και κάπου να σε περιμένουν.
