Αν υπάρχει ένας λόγος που αξίζει να μένεις στην Αθήνα –γιατί δεν είναι και πολλοί– είναι ότι θα έχεις τη χαρά να πετύχεις κάτι τέτοιες μαζώξεις με βάση κάποιο πιο «εξεζητημένο» ενδιαφέρον σου. Κι έτσι έμαθα για την εκδήλωση που θα γινότανε στην παλιά μου εργασιακή γειτονιά, την Κυψέλη. Κατηφόρισα το λοιπόν με περίσσιο ενθουσιασμό γιατί θα έβλεπα από κοντά, πολύ κοντά, τους: Λούη Κοντούλη (Stress), Σωτήρη Θεοχάρη (Αδιέξοδο, Ανώμαλα Ρίμματα), Frank Panx (Panx Romana, Σαλταδόροι), Stavros Ex (Deus Ex Machina, Coyote’s Arrow)!
Είμαι Πατησίων και πάω προς Δροσοπούλου έχοντας ξεχάσει, εξαιτίας της χαράς μου, τον εκνευρισμό που μου φέρνει η Πατησίων. Η αίσθηση μου θυμίζει αυτή τη χαρά που είχα όταν περπατούσα στη Λιοσίων για να πάω στο Gagarin σε κάποιο live ή παλιότερα ως παιδάκι όταν πήγαινα σε πάρτυ συμμαθητή. Χαμόγελο χαζοχαρούμενο. Εκεί στο red n noir βαράει ελληνικό punk –τόσο όσο από ένταση–, απ’ έξω μαζεμένος κόσμος πολύς από διάφορες ηλικίες. Με μοϊκάνες, με λοφία, ένα ζευγάρι με ξασμένα μαλλιά, βραχιόλια με καρφιά και κάποιοι με ωραία jackets με patches και δερμάτινα. Ένας πάγκος με άπειρα μουσικά βιβλία και με πολύ punk! Γνώριμος κόσμος, φιλικός σ’ εμένα, νιώθω άνετα, πιάνω την κουβέντα με μερικούς, παίρνω κρασί.
Έχουν όλοι τον ίδιο ενθουσιασμό, το ίδιο χαμόγελο μ’ εμένα, τα μάτια τους λάμπουν από χαρά στην αναμονή. Έκανα πολύ καλά που ήρθα, σκέφτομαι. ΑΥΤΟ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΔΩ ΚΑΙ ΝΑ ΝΙΩΣΩ!
Ήταν φουλ κόσμο οπότε δεν χωράγαμε μέσα, λίγο δω λίγο εκεί, λίγη καλή θέληση, κάπως χωρέσαμε. Κάτσανε λοιπόν και οι πανκάδες μας να πούνε την ιστορία. Μέσα μου και καθώς είχα τυλιχτεί γύρω από μια κολώνα –γιατί δεν είχα πού να σταθώ– έλεγα: Κράτα στο μυαλό σου τα σημαντικά φίλε, γράψ’ τα κάπου να τα θυμάσαι. ΤΙ ΝΑ ΛΕΜΕ ΤΩΡΑ: Αδιέξοδο «38 χιλιοστά» ΔΙΣΚΑΡΑ ιστορική, Stress «Ήχος της ανασφάλειας», Panx Romana ΟΟΟΟΛΑΑΑ! Κρίμα που έλειπε ο Frank γιατί ήταν άρρωστος. Deus Ex Machina το Execute που μου θυμίζει τόσο τα Εξάρχεια, Motorpsycho, Chase Me, Different, Greedy, Lovesong κ.λπ. Να το πω ρε φίλε; Θα το πω. Για μένα είναι θρύλοι!
Αυτοί οι θρύλοι που εγώ έβλεπα στα εξώφυλλα και στις ασπρόμαυρες φωτογραφίες από μια hardcore εποχή, που το να είσαι πανκάς σήμαινε περιθωριοποίηση, εξακρίβωση στοιχείων, κρατήσεις σε αστυνομικά τμήματα, κόντρα και ρήξη με το κράτος και τη μικροαστική κοινωνία. Μια εμφάνιση πολύ διαφορετική, σε μια κοινωνία που δεν τα αγκάλιαζε αυτά. Αυτοί οι τύποι ήτανε τώρα μπροστά μου! Τύποι με τους οποίους θες να κάτσεις να πιεις ούζα και τσίπουρα και να συζητάς με τις ώρες. Τύποι down to earth. Ωραίοι τύποι!
Ο Λούης μας έδειχνε δίσκους (Ramones, The Clash, Sex Pistols, Stiff Little Fingers) μας έλεγε τι σήμαινε ο κάθε δίσκος για αυτόν και για το πανκ γενικότερα. Μας μετέφερε φουλ την ατμόσφαιρα της εποχής και τη φάση της σκηνής στην Ελλάδα. Το ίδιο και ο Θεοχάρης που είχε και το πιο ζωηρό βλέμμα και έλεγε συχνά «γιατί έτσι», αυτό μ’ άρεσε! Ο Stavros Ex έθεσε μια διάσταση πιο ανθρωπιστική σε αυτά που είπε και αυτό μου τον έκανε πάρα πολύ συμπαθή!
ΤΙ ΜΟΥ ΕΚΑΝΕ ΕΝΤΥΠΩΣΗ
- Οι πανκάδες μαζεύονταν στην Πλάκα και όχι τόσο στα Εξάρχεια αρχικά!
- Η ηχογράφηση για το δίσκο «Διατάραξη κοινής ησυχίας» έγινε με το δεύτερο take σε κάθε κομμάτι και οι μπάντες δε το γνώριζαν (νόμιζαν ότι είναι το δοκιμαστικό) και σχεδόν όλοι τσακώθηκαν με τον παραγωγό γι’ αυτό. Αργότερα όμως κατάλαβαν ότι ο τύπος είχε τους σωστούς λόγους να το κάνει αυτό. Πήρε την ουσία, τον αυθόρμητο, αυτό που ήθελε και αυτό που είναι το πανκ εν προκειμένω.
- Στα δισκάδικα πήγαινες και ζήταγες μια κασέτα με τα καινούρια (δεν ήξερες τι θα σου τύχει) στην Α μεριά είχε Nazareth στη Β Sex Pistols, ο Θεοχάρης άκουσε πρώτη φορά πανκ και έτσι αποφάσισε να φτιάξει τη δική του μπάντα. Η αδερφή ενός της παρέας (κομμουνίστρια) κάπνιζε στη ζούλα είπε «καλό αυτό το κομμάτι (για τους Sex Pistols) αλλά στη πορεία το γ%*%*σαν!»
- Οι κομμουνιστές και οι πανκς δεν τα πηγαίναν καλά. Βασικά κάπως τα θεωρούσαν ξενόφερτα και τα βλέπαν καχύποπτα όλα αυτά. Ήταν πιο του κλάσικ ροκ αυτοί.
- Ο Λούης είπε ξεκινούσαν παρέες από την Αργυρούπολη και κατέληγαν στα Πατήσια ξέρω γω για να βρουν μαγαζιά και παρέες που ταιριάζαν.
- Οι μπάντες αυτές παίζαν και παίζουν ακόμα κάποιοι και για αλληλεγγύη και για βοήθεια (πράγμα που εκτιμώ ιδιαίτερα).
- Το μαγαζί Remember που έφερνε ψαγμένα πράγματα για το στυλ όσων άκουγαν αυτή τη μουσική και όχι μόνο.
- Το πανκ δεν είναι να είσαι μαλάκας! Όπως είχε πει και ο Joe Strummer: «In fact, punk rock means exemplary manners to your fellow human being. F**k being an asshole». Χαίρομαι που κατά κάποιον τρόπο διατυπώθηκε το ίδιο από τον Stavro Ex.
Η επαφή μου με το ελληνικό punk ήταν μέσα από μουσική που μου πέρασε ο κολλητός μου ο Αποστόλης –τα δικά του αγαπημένα από Γενιά του Χάους– και νωρίτερα με τη φίλη μου τη Μαρία που ακούγαμε Βανδαλούπ («μπάτσοι-νόμοι με στολές αϊ σιχτήρ, αϊ σιχτήρ» –το αγαπημένο της αδερφής μου– «φύγε, φύγε ρε φύγε απ’ το γκρουπ φύγε απ’ τους Βανδαλούπ»!) και φυσικά Panx Romana από το γυμνάσιο κιόλας «rock n roll στο κρεβάτι» διασκευή, η πρώτη εκτέλεση ήταν του Παύλου Σιδηρόπουλου και το «Κόμπλεξ» δικό μου αγαπημένο από Panx Romana! Το βιβλίο Είμαστε τρελοί και ευτυχισμένοι που μου έκανε δώρο ο Χ. και το χάρηκα πολύ! Τα κορίτσια από το λύκειο, η Χρύσα, η Κατερίνα και μια άλλη που δε τη θυμάμαι που άκουγαν πανκ και τις θαύμαζα! Οι φίλες μου η Ζήνα και η Ιωάννα, κυρίως η Ζήνα, που ακούγαμε Ramones και Sex Pistols γράφαμε cds η μια στην άλλη. Οι Cramps που είναι άλλο κεφάλαιο και που δε μου τους σύστησε κανείς!
Το punk για μένα είναι να νοιάζεσαι, να αντιδράς, να έχεις τη ζωντάνια και το φως σου σε έναν κόσμο που όλα μαραίνονται και όλα είναι δήθεν. Το punk για μένα είναι να βλέπεις πίσω από τα λόγια και να μην κρίνεις από την επιφάνεια, από το φανταχτερό περιτύλιγμα τους άλλους. Το punk φωνάζει για το άδικο, αντιδρά, τσαντίζεται, βγάζει τη γλώσσα στους μα**κες, και ΝΑΙ, οι μεγαλύτεροι φωνακλάδες είναι οι πιο ευαίσθητοι! Οι πανκάδες του χτες, πανκάδες σαν αυτούς που μιλήσανε, παραμένουν και είναι τα πιο εντάξει παιδιά στο σήμερα. ΤΟΣΟ ΑΠΛΑ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ!
