Σε κάθε επάγγελμα έχεις συναδέλφους, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων κάποιων τομέων που η τηλεργασία ή ένα ιδιότυπο ωράριο επιβάλλουν ένα πιο κλειστό κύκλο συναναστροφών στην εργασία.
Τα περισσότερα όμως εργασιακά περιβάλλοντα σε αναγκάζουν να έρχεσαι σε επαφή με μια τεράστια ποικιλία «ανθρωπότυπων». Αυτό από μόνο του δεν είναι εύκολο ιδίως αν το συναδελφικό τοπίο μεταβάλλεται συνεχώς. Υπάρχουν διάφοροι τύποι συναδέλφων που σ’ αυτό το άρθρο θα προσπαθήσω να κατηγοριοποιήσω και να σας αποκαλύψω μετά από έρευνα και συζητήσεις πολλών χρόνων με διαφορετικών ειδικοτήτων ανθρώπους τόσο στον ιδιωτικό, όσο και στον δημόσιο τομέα.
Ο φιλικός συνάδελφος
Ας ξεκινήσουμε από τα καλά κι εκεί θα καταλήξουμε κάνοντας μια μεγάλη διαδρομή. Ο φιλικός συνάδελφος είναι ευγενικός στη συνομιλία του και σε κάθε πτυχή της συνεργασίας. Επίσης σε χαιρετάει όταν σε βλέπει, σου εύχεται αν υπάρχει κάποια γιορτή ή γενέθλια (και δεν τρώει μόνο το κέρασμα!), είναι σωστός και ανθρώπινος, μην αδικώντας τους άλλους ούτε τον εαυτό του. Αν συναντηθείτε εκτός δουλειάς θα σου μιλήσει ευχάριστα, δίχως να σε αγνοεί και να σε αποφεύγει τεχνηέντως. Ακόμη η συναναστροφή σας χαρακτηρίζεται από γόνιμο διάλογο και αν υπάρξουν προστριβές (σπάνια) επιλύονται με πολιτισμένο τρόπο. Γενικότερα η φιλική διάθεση αυτού του τύπου δημιουργεί ένα ευχάριστο εργασιακό περιβάλλον και είναι μια όαση στον καθημερινό μας αγώνα. Αρκεί να μην μπερδέψουμε τη φιλική διάθεση με τη γνήσια φιλία που δεν αποκλείεται άλλα δεν είναι και ταυτόσημες.
Ο κουραστικός συνάδελφος
Ο κουραστικός συνάδελφος δεν «παλεύεται»! Είναι φλύαρος και μιλάει συνήθως για τον εαυτό του, την οικογένειά του, για ό,τι του συμβαίνει δίχως να αναρωτιέται αν όσοι τον ακούν ενδιαφέρονται πραγματικά για το περιεχόμενο της λογοδιάρροιάς του. Είναι δείγμα εγωκεντρισμού ή ανασφάλειας; Ακόμα δεν έχω καταλήξει κι εγώ. Όμως η λέξη που τον χαρακτηρίζει είναι σίγουρα μια «πρήξας»! Επιπλέον έχει αρνητικές συνήθειες όπως ότι τρώει κάνοντας ήχους, δεν τηρεί κανόνες υγιεινής, μονοπωλεί τις κουβέντες, λέει κρύα αστεία και κυρίως δεν καταλαβαίνει ότι δεν αντέχεται!
Ο απόμακρος συνάδελφος
Ο απόμακρος συνάδελφος ή συνάδελφος «φάντασμα». Δεν τον βλέπεις ποτέ εκτός από τη θέση εργασίας του (γραφείο, αίθουσα, υποδοχή…), δεν μιλάει με κανέναν, μόνο όταν είναι απαραίτητο με τους εργοδότες ή τη γραμματεία, δεν κερνάει, δεν χαιρετάει, είναι εθισμένος στο κινητό του όταν κάνει διάλειμμα, δεν αναγνωρίζει τους συναδέλφους του ούτε εντός χώρου εργασίας. Είναι πλήρως αντικοινωνικός και αγενής κατ’ εμέ! Και μην ακούσω τη φράση «Μπορεί να έχει προβλήματα…» ΟΛΟΙ έχουμε και μιλάμε σε όλους σαν ΑΝΘΡΩΠΟΙ! Επίσης αν έρθει η αστυνομία να σε ρωτήσει αν θεωρείς ότι είναι ύποπτος για κάτι επικίνδυνο, δεν έχεις τίποτα να πεις ως θετικό στοιχείο ή άλλοθι διότι δεν τον γνωρίζεις ΚΑ-ΘΟ-ΛΟΥ!
Ο εκμεταλλευτής συνάδελφος
Ο συνάδελφος εκμεταλλευτής είναι η πιο συνήθης φιγούρα στον εργασιακό χώρο. Είναι ο «ενσημάκιας»! Εκμεταλλεύεται κάθε ευκαιρία να κλέψει ιδέες, να φανεί αρεστός στα αφεντικά, να πιάσει «φιλίες» με όλους, να είναι συμπαθής. Είναι διπλωμάτης, τα πάει καλά (επιφανειακά) με όλους, ρωτάει, ακούει, παρατηρεί και αντιγράφει με αρκετή επιτυχία τους καλύτερούς του. Υποκρίνεται και τηρεί τους κανόνες όχι από ηθική αλλά από συμφέρον. Μόλις βρει καλύτερη εργασία π.χ δημόσιο ή άλλη εταιρεία, ξεχνάει κάθε καλή συμπεριφορά και βγάζει τη «λεοντή». Επιπροσθέτως είναι μιμητικός, λόγω ελλιπούς προσωπικότητας και υιοθετεί ατάκες και συμπεριφορές των γνήσιων ατόμων. Έτσι γίνεται ένα κακέκτυπο καλού εργαζομένου… μα σίγουρα πάντα αποκαλύπτεται η ελλειμματικότητά του.
Ο γνήσιος-ιδανικός συνάδελφος
Στη μέση βάζω τον γνήσιο, τον ιδανικό κι αγαπητό συνάδελφο, ώστε να πάρω θάρρος να συνεχίσω στους υπόλοιπους. Σαν μία στάση δροσιάς μέσα στον καύσωνα της «αντισυναδελφικότητας». Αυτός ο άνθρωπος (ευτυχώς) έχει πολλές αρετές. Είναι υποστηρικτικός, βοηθά, σέβεται, ενδιαφέρεται, συμπαραστέκεται ακόμα και σε κάτι προσωπικό π.χ ασθένεια, πένθος, στεναχώρια, είναι άξιος στη δουλειά του και σου εύχεται εγκάρδια αν γιορτάζεις ή έχεις κάποια χαρά. Είναι απλά ΑΝΘΡΩΠΟΣ με ευγένεια και καλή καρδιά. Σε εκτιμά και το δείχνει με τη διακριτικότητα αλλά και τον καλό του λόγο, εκεί που κάποιοι τσιγκουνεύονται την «καλημέρα». Συνάμα είναι μια αλληλέγγυα μορφή, που δεν δημιουργεί προβλήματα, αντιθέτως επιλύει! Εν τέλει είναι αυτός που πάντα θες να έχεις ως συνεργάτη κι αυτό γίνεται αβίαστα.
Ο κόλακας συνάδελφος-«ημιφίδιον»
Σε χαιρετά, σου λέει τα νέα του με στόμφο, σπάνια ρωτάει για εσένα βέβαια. Πάντα σου απαντά με ιδιότυπο χιούμορ ή με ειρωνεία ή με δηκτικό τρόπο. Δεν ξέρεις αν σε συμπαθεί ή σε «δουλεύει». Να σου απαντήσω; Σε κοροϊδεύει κατά συρροήν! Έτσι ξέρει να κοινωνικοποιείται, επιφανειακά με δήθεν καλές κουβέντες, κυρίως επί κουτσομπολιού. Εσύ νομίζεις ότι έχει καλή πρόθεση, όμως είναι σαν δάγκωμα φιδιού, στην αρχή μουδιάζεις αλλά μετά από λίγο «πονάς». Υπάρχει όμως αντίδοτο… η ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ.
Ο ξερόλας-κουτσομπόλης συνάδελφος
Μονίμως αυτοεπαινείται και ξέρει τα πάντα για κάθε θέμα που κυκλοφορεί στην επικαιρότητα ή στον τόπο. Δεν έχει ηλικιακή κατηγορία αυτός ο τύπος αλλά περιλαμβάνει συναδέλφους που όλα τα κάνουν καλύτερα από εσένα ή μάλλον από όλους. Ό,τι τους πεις το έχουν κάνει πιο πριν, το έχουν ζήσει, το έχουν ακούσει από «έγκυρες πηγές», το έχουν αντιληφθεί καλύτερα και πρωτοπορούν σε αμπελοφιλοσοφίες. Αν τους προτείνεις κάτι εσύ ως ιδέα βρίσκουν πάντα ένα ψεγάδι, δεν λένε μπράβο ποτέ σε κανέναν γιατί θεωρούν ότι θα υποβαθμιστεί η προσωπικότητά τους. Συνήθως κρύβουν συμπλέγματα κατωτερότητας και βαθύ εγωισμό που φλέγεται για ανταγωνισμό και κουτσομπολιό άνευ ορίων.
Ο οκνηρός-ανεύθυνος συνάδελφος
Δεν έρχεται ποτέ στην ώρα του γιατί του έχουν τύχει τα πιο απίθανα (άραγε πόσα είναι αληθή;) περιστατικά στον δρόμο. Δεν γνωρίζει ποτέ πώς γίνεται κάτι, πέραν των καθηκόντων του και δυσανασχετεί αν του ζητήσεις βοήθεια. Έχει «κόφτη» φιλότιμου ή μάλλον καθόλου. Δεν αναλαμβάνει πότε καμία πρωτοβουλία και δεν θέλει άλλη επιβάρυνση στο πόστο του. Ξεχνάει τα deadlines και δείχνει πάντα πως ζορίζεται ενώ στην πραγματικότητα «τρομπάρει»!
Ο συνάδελφος που ήταν φίλος χρόνια πριν
Ο συνάδελφος που ήταν από πριν φίλος και παρέμεινε. Έχει αρκετές ομοιότητες με τον 1ο και 5ο τύπο. Μπορεί να είναι φίλος από προγενέστερη περίοδο της ζωής σου (π.χ συμμαθητής…) κι έτυχε οι εργασιακοί σας δρόμοι να διασταυρωθούν. Αν είναι γνήσιος φίλος, η εμπειρία είναι όμορφη, ανεπανάληπτη και το συνειδητοποιείς όταν λήξει η συνθήκη αυτή. Είναι ένα υπέροχο «αποκούμπι» όπως λέω συχνά. Υπάρχει αγαστή συνεργασία, υποστήριξη, ευχάριστα διαλείμματα, κοινή αγωνία, κοινή χαρά, μα κυρίως αλησμόνητες εμπειρίες κι αναμνήσεις και για τις δύο πλευρές. Σπάνια θεωρώ ότι μια δουλειά διαλύει φιλίες πραγματικές, μα σχεδόν πάντα τις κίβδηλες.
Ο συνάδελφος που έχασες
Είναι δύσκολο να αποχωριστείς έναν καλό συνάδελφο από τη ζωή. Υπάρχουν επαγγέλματα που οι βάρδιες είναι πολύωρες όπως οι εφημερίες στα νοσοκομεία ή στα σώματα ασφαλείας. Ακόμα και στα σχολεία ή σε μία εταιρεία, μπορεί να είσαι συνάδελφος για πολλά χρόνια. Υπάρχει δέσιμο που κάποιοι δεν αντιλαμβάνονται γιατί δεν υφίσταται στο επάγγελμά τους αυτή η καθημερινή τριβή και η εξοικείωση με ένα άλλο άνθρωπο που μοιάζει από ένα σημείο και πέρα με ένα συγγενικό πρόσωπο. Αν φύγει από τη ζωή είναι ένας αποχωρισμός δύσκολος και επίπονος γι’ αυτούς που πραγματικά έχουν συναισθήματα. Βιώνεται ένα πένθος και ξεπερνιέται δύσκολα ο χαμός του συναδέλφου που κάποτε μοιραστήκατε χαρές, λύπες, αγωνίες και τόσες στιγμές που έφυγαν μαζί του. Όμως η ανάμνησή του δεν φεύγει ποτέ από την καρδιά, όσα χρόνια κι αν περάσουν!
Κλείνοντας πιο κωμικά τη σκιαγράφηση όλων αυτών των χαρακτηριστικών φιγούρων συναδέλφων θέλω να αφήσω στη σκέψη σας μια εικόνα. Φανταστείτε όλους αυτούς τους ανθρώπους να κάθονται μαζί σε ένα τραπέζι επαγγελματικής εξόδου! Άραγε καλά θα πάει αυτό; Ουδείς γνωρίζει, μα πάντα ελπίζει! Εσείς ποιους άλλους τύπους συναδέλφων έχετε διακρίνει; Περιμένω ιδέες και βιώματα…
Καλή δύναμη σε όλους τους «συναδέλφους» μας ή τους «συν-ασχέτους» μας!














































































































