Εργάζομαι ως φιλόλογος σχεδόν αμέσως μετά που πήρα το πτυχίο μου στο ΕΚΠΑ, αφού αποτέλεσε η σχολή Φιλολογίας την πρώτη μου επιλογή. Το λέω αυτό για να καταλάβετε ότι είμαι «ερωτευμένη» με την ελληνική γλώσσα, ιστορία και λογοτεχνία από τα πρώιμα νιάτα μου. Αντίστοιχα «ερωτευμένη» είμαι και με τη διδασκαλία σε τάξη, σε ιδιαίτερο μάθημα, τόσο στον ιδιωτικό όσο και στο δημόσιο για σύντομο διάστημα ως ωρομίσθια και αναπληρώτρια στο παρελθόν. Άρα έχω συνολική εικόνα της εκπαιδευτικής πραγματικότητας κι ακόμα αγαπώ πάρα πολύ τη διδασκαλία.
Η διδασκαλία περιλαμβάνει τους μαθητές που σχεδόν κάθε χρονιά είναι διαφορετικοί κι αυτό κάνει τη διαδικασία ακόμα πιο ενδιαφέρουσα, γιατί το στοίχημα, πέραν της διδακτικής προόδου, είναι να επικοινωνήσουμε και να συνεργαστούμε ομαλά με όλα τα παιδιά που ζητούν τη βοήθειά μας. Για να το πω ακόμα πιο ειλικρινά, όλοι οι καθηγητές θέλουμε να μας συμπαθήσουν-αγαπήσουν οι μαθητές και στο τέλος να είμαστε ο ένας για τον άλλο μια πολύ όμορφη ανάμνηση ζωής, που ίσως εξελιχθεί και σε δυνατή φιλία!
Μια από τις αναμνήσεις που μου άφησαν εμένα οι μαθητές μου από τις εκθέσεις, τις περιλήψεις και τα διαγωνίσματα που διορθώνω πάντα εγώ, είναι τα ΛΑΘΗ τους – τα οποία το 2015 αποφάσισα να καταγράφω. Ο σκοπός της καταγραφής αυτής, όπως και του παρόντος άρθρου, δεν ήταν ο χλευασμός των μαθητών μου, αφού η πορεία μου ως καθηγήτριά τους αποδεδειγμένα διέπεται από αγάπη και σεβασμό. Ο λόγος που τα δημοσιεύω είναι για να πω στα παιδιά αυτά ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ που στις ατελείωτες ώρες των διορθώσεών μου με έκαναν να γελάσω και μου έκαναν μια παρέα γεμάτη χιούμορ, αλήθεια και πραγματική εφηβική διάθεση που αν δεν υπήρχαν τα γραπτά τους δεν θα μπορούσα να την αντιληφθώ πλήρως. Μέσα στην τάξη σαφώς υπάρχουν αστείες στιγμές, αλλά ξεχνιούνται… Έτσι λοιπόν scripta manent και τα «μαργαριτάρια» επίσης!
