Υπάρχουν γενιές με ταυτοτικά χαρακτηριστικά; Ή, όπως υποστηρίζει η μετανεωτερική σκέψη, υπάρχουν άτομα τελείως διαφορετικά μεταξύ τους που δεν μπορούν να κατηγοριοποιηθούν; Μέχρι να απαντηθεί το ερώτημα –δεν πρόκειται βέβαια– δίνουμε λόγο σε ανθρώπους που στην ηλικία τους έχουν μπροστά το 2. Αυτό το αγαπητό 2!
Η φοιτητική ζωή είναι μια νέα και ίσως η πιο όμορφη περίοδος της ζωής μας. Οι περισσότεροι φεύγουμε από την επαρχία, ζούμε για πρώτη φορά μόνοι, ερχόμαστε σε επαφή με την επιστήμη μας, κοινωνικοποιούμαστε, ανακαλύπτουμε νέα ενδιαφέροντα. Η αλήθεια είναι, πως για να φτάσουμε να είμαστε φοιτητές στη σχολή των ονείρων μας ή σε κάποια από τις επόμενες επιλογές μας, κοπιάσαμε αρκετά, δώσαμε μια σκληρή μάχη εμείς και οι οικογένειες μας, ξεπερνώντας πολλά εμπόδια και άγχη με πολλές οικονομικές και προσωπικές θυσίες, όμως τα καταφέραμε και βγήκαμε νικητές!
Αυτή τη μάχη, ο καθένας από μας χαράσσοντας την δίκη του πορεία, την δώσαμε την ίδια ώρα που ο λαός και η νεολαία αγωνίζονταν αδιάκοπα, ενάντια στην συγκάλυψη του εγκλήματος των Τεμπών, στο οποίο φέρουν ευθύνες διαχρονικά όλες οι κυβερνήσεις και η ΕΕ, όπου δύο τρένα δεν έφτασαν ποτέ στον προορισμό τους, στερώντας σε παιδιά της ηλικίας μας την δυνατότητα να κάνουν τα όνειρα τους πραγματικότητα. Παλέψαμε ενάντια στην ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων και την εμπορευματοποίηση των σπουδών μας διεκδικώντας αποκλειστικά δημόσιες και δωρεάν σπουδές για όλους, πτυχία με αξία και δουλειά με δικαιώματα όπως μπορούμε να έχουμε τον 21ο αιώνα! Βροντοφωνάξαμε και συνεχίζουμε να φωνάζουμε δυνατά με τους λαούς όλου του κόσμου, Λευτεριά στην Παλαιστίνη διεκδικώντας την απεμπλοκή της χώρας και των πανεπιστημίων μας από τον πόλεμο! Πλάι στον ηρωικό αυτόν λαό που μάχεται δίκαια με το κεφάλι ψηλά για δική του πατρίδα! Αυτοί οι αγώνες, που με κόπο και μεράκι δώσαμε και θα συνεχίσουμε να δίνουμε, πρέπει να αποτελούν πηγή έμπνευσης και συλλογικής διεκδίκησης. Γιατί τα προβλήματα στην καθημερινότητα μας, είτε μικρά ή μεγάλα, είτε μέσα στην σχολή μας ή όταν βγούμε στους χώρους εργασίας, θα συνεχίσουν να υπάρχουν και να μεγαλώνουν. Γιατί από τώρα οι περισσότεροι από εμάς αναγκαζόμαστε να εργαζόμαστε για να τα βγάζουμε πέρα.
Έπειτα έρχονται στην εξίσωση τα πανάκριβα ενοίκια, αφού τα περισσότερα πανεπιστήμια στην χώρα δεν έχουν φοιτητική εστία, κι ακόμη κι αν γίνουμε δεκτοί στις ελάχιστες που υπάρχουν, καλούμαστε να ζούμε σε ένα δωμάτιο 10 τ.μ. κατακλυσμένο από την υγρασία και τα ταβάνια να στάζουν με την πρώτη βροχή του φθινοπώρου. Και σαν να μην είναι όλα αυτά αρκετά, ψηφίστηκε το 13ωρο, που πλήττει και εμάς μαζί με όλο τον εργαζόμενο λαό, που παρουσιάζεται θρασύτατα ως «λύση» στην εξίσωση, ακόμα και ως επιθυμία μας! Εμείς όμως ξέρουμε καλά ότι κάθε «λύση» τους σημαίνει νέα βάρη στις πλάτες μας, όπως γίνεται με τις διαγραφές, που έρχονται να πετάξουν έξω από τις σχολές χιλιάδες φοιτητές, επιβαρύνοντας μας με επιπρόσθετο άγχος για να ολοκληρώσουμε τις σπουδές μας έγκαιρα και να πάρουμε πτυχίο στα ασφυκτικά πλαίσια που μας επιβάλλουν.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι όσα περισσότερα εμπόδια βάλλουν στο δρόμο μας, τόσο περισσότερο θα δυναμώνει ο αγώνας μας, ματαιώνοντας κάθε προσπάθεια έντασης της καταστολής από μεριάς τους, σε μια προσπάθεια να προχωρούν ανενόχλητοι τα σχέδια τους. Για ακόμα μια φορά όμως, ξέρουν ότι θα μας βρούνε μπροστά τους! Γιατί είμαστε ολοένα και περισσότεροι αυτοί που καταλαβαίνουμε ότι όσο και να προσπαθεί κανείς μόνος του, η ατομική προσπάθεια έχει όρια τα οποία μπορούν να υπερβληθούν μόνο μέσω του δρόμου της συλλογικής διεκδίκησης και πάλης. Είναι στο χέρι του κάθε νέου, να πάρει την τύχη του στα χέρια του, να σπάσει τον ατομικισμό και την παθητική στάση ζωής που παρουσιάζουν ως μονόδρομο, να αγωνιστεί για τη ζωή του!
Κι αν έπρεπε να πω ένα πράγμα προς όλη την νεολαία, θα ήταν το εξής: Ήρθε η ώρα να παλέψεις, να γίνεις ένα με όλους εμάς που βάζουμε εμπόδια σε κάθε προσπάθεια υπονόμευσης της ζωής και των σπουδών μας, που παλεύουμε οργανωμένα, μέσα από τους Φοιτητικούς Συλλόγους μας για μια κοινωνία στο μπόι των ονείρων.
