Συγκινούμαι κάθε φορά σαν διαπιστώνω πως η μακραίωνη Ελληνική Γλώσσα και λαλιά ταξιδεύει αρμονικά μέσα στον χωροχρόνο χάρη στην αγαστή συνδημιουργική «συνάντηση» μεγάλων Ποιητών με διακεκριμένους, μεγαλοφυείς ΣΥΝΘΕΤΕΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΒΕΛΗΝΕΚΟΥΣ.
Ο ελαφρώς ειρωνικώς Κ. Π. Καβάφης των ιστορικών-φιλοσοφικών ποιημάτων γίνεται σπαρακτικά δραματικός στα υπαρξιακά ερωτικά του ποιήματα.
Αυτός ο συνδυασμός νοητικής αποστασιοποίησης και συναισθηματικής κατάδυσης στο ατομικό και συλλογικό Υποσυνείδητο οδήγησε σε μια ευμετάφραστη φόρμα έμπλεη πανανθρώπινου περιεχομένου.
Το λαϊκό στοιχείο και ο «αισθητισμός» συναντώνται όχι μόνον στο πρωτότυπο εκφραστικό έργο τού Μεγάλου Αλεξανδρινού Ποιητή αλλά και στην ιδανική μελοποίηση του από έναν άλλον Παγκόσμιο και διαχρονικό Μουσικό, τον Δημήτρη Παπαδημητρίου.
Δεν είναι τυχαίο ότι συνυπάρχουν επί σκηνής, απαγγέλλοντας και άδοντας σε μια άκρως σκηνοθετημένη μουσική παράσταση-υπερθέαμα, που ολοκληρώνεται με τον τεράστιο ανεστραμμένο Κούρο που επικρέμαται επί των κεφαλών καλλιτεχνών κι ερμηνευτών.
Η σκηνική «όψις» είναι τελεία, με την αριστοτελική έννοια. Τα αναμμένα ηλεκτρικά κεριά στο προσκήνιο που σβήνουν σταδιακά καθώς προχωράμε προς το τέλος τής θεατρικής ευωχίας εικονοποιούν μία χρονομέτρηση δίκην αρχαίας κλεψύδρας.
Το ηχητικό τοπίο απολύτως πολυεπίπεδο και πολυδιαστασιακό. Οι περίτεχνες αντιστίξεις, οι μετατροπίες, οι εκφραστικές κι ενδυματολογικές αντιθέσεις… είναι μερικά μόνο από τα στοιχεία αυτού τού εύστοχου παραστασιακού γεγονότος που αφήνει ανεξίτηλο μετείκασμα στην ψυχοσωματική-νοητική οντότητα τού ενεργού επαρκούς θεατή-ακροατή-αναγνώστη.
Το δεύτερο μέρος (αμέσως μετά το διάλειμμα) χαρακτηρίζεται από κορύφωση τού ολικού καλλιτεχνήματος (Gesamtkunstwerk).
Πραγματικά, σπανίως βλέπω (και ακούω) κάτι τόσο δημιουργικό με σαφή αισθητική, διακριτή υφολογία και λυρική ρυθμολογία.
Σε καθαρά θεατρικό επίπεδο, ο δραματικός λυρισμός μετριάζεται κι εκτονώνεται εν μέρει από ένα είδος εξελληνισμένης μπρεχτικής αποστασιοποιήσεως.
Μόνον μεγαλοφυείς συνθέτες προσεγγίζουν την Υψηλή Ποίηση αξιοποιώντας την στο μέγιστο βαθμό. Πλήρης επιτυχία «εκσυγχρονισμού» χωρίς περιττές αποδομήσεις-αναδομήσεις. Όλα σεβαστικά ως προς το γράμμα και το πνεύμα τού Συγγραφέα.
Ο μουσικός γίνεται συν-γραφέας, δραματικός ποιητής, λογοτέχνης, υπεύθυνος για ένα άλλο «κείμενο» που συμπεριλαμβάνει όλους τους γλωσσικούς και παραγλωσσικούς κώδικες μετερχόμενος όλων των Καλών Τεχνών.
Ερμηνευτές: η Γιώτα Νέγκα, η Άρτεμις Μπόγρη, ο Μπάμπης Βελισσάριος, η Βερόνικα Δαβάκη, ο Αιμιλιανός Σταματάκης και ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης.
Η βραβευμένη από την Ένωση Κριτικών (2024) ηθοποιός Βερόνικα Δαβάκη είναι έτοιμη τραγωδός για επιδαύρειες και διεθνείς ερμηνείες τού αρχαίου δράματος.
Σημειωτέον πως στην ενδεκαμελή ορχήστρα δωματίου θαυμάζουμε την απολύτως τελεσφόρα διασκευή τής συμφωνικής ενορχήστρωσης από τον Τάσο Ρωσόπουλο.
ΌΛΑ ΤΕΛΕΙΑ, ΌΛΑ ΙΔΑΝΙΚΑ, ΌΛΑ ΦΩΤΕΙΝΑ!!!
Ας εμπνέονται οι μεγάλοι μας μουσουργοί από την σύγχρονη Ελληνική Ποίηση για το Ανώτερο Καλό Όλων. Η «περιρρέουσα ατμόσφαιρα» εμπλουτίζεται από ανάλογες δράσεις.
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
https://konstantinosbouras.gr
Info:
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
ΔΙΑΡΚΕΙΑ
120 λεπτά (με διάλειμμα)
ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ
Ο Δημήτρης Παπαδημητρίου μελοποιεί ποιήματα του μεγάλου Αλεξανδρινού ποιητή Κ. Π. Καβάφη σε εκδοχή ενδεκαμελούς ορχήστρας δωματίου, με λίγες πρωτότυπες και περισσότερες νεότερες φωνητικές ερμηνείες.
Ένας Αλεξανδρινός γράφει μουσική για έναν Αλεξανδρινό. Το Σάββατο 25 Μαΐου, μια μοναδική συναυλία έρχεται στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης με την καλλιτεχνική υπογραφή του μεγάλου συνθέτη Δημήτρη Παπαδημητρίου. Το έργο «…που γι’ Αλεξανδρινό γράφει Αλεξανδρινός» γράφτηκε και πρωτοπαρουσιάστηκε στα επίσημα εγκαίνια της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας. Στη συνεχεία, παίχτηκε σε μεγάλους χώρους σε όλο τον κόσμο, όπως στο Alice Tully Hall του Lincoln Center (με ερμηνευτή, μεταξύ άλλων, τον Rolando Villazón), στη Salle de Conférences II στην έδρα της UNESCO στο Παρίσι με τους ίδιους ερμηνευτές, στο Μέγαρο Μουσικής, στο Ηρώδειο και σε πολλές άλλες αίθουσες.
ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΣΥΝΘΕΤΗ
«Κατόπιν αυτών, η ανάγκη να παιχτούν και τα μεταγενέστερα έργα μου υποχρέωσε τον “Καβάφη” μου να αφήσει “χώρο” και σε αυτά. Ώσπου ξαφνικά, από εξωγενείς πηγές που εμπιστεύομαι πολύ καλλιτεχνικά, μου υπενθυμίστηκε η ανάγκη επανεκτέλεσής του και μου ξύπνησε η ενθύμησή του σαν μια παλιά έξις, ένας εφηβικός έρωτας που δύσκολα ξεπεράστηκε μα διόλου δεν ξεχάστηκε.
Ο Καβάφης είναι ένα ουράνιο σώμα με τεράστιο πεδίο βαρύτητας. Αν μπεις σε αυτό, δύσκολα ξεφεύγεις. Σου φαίνεται περίεργο μερικές φορές και που υπάρχει άλλη ποίηση.
Εδώ, το στοίχημά μου το αρχικό δεν ισχύει πια: Ο Καβάφης μελοποιείται. Καθόλου εύκολο έως αδύνατο αν δεν είσαι Αιγυπτιώτης. Δύσκολο και εάν είσαι. Αλλά μελοποιείται. Όμως, το πολυεπίπεδο μέσον που λέγεται Συμφωνική Ορχήστρα εδώ εγκαταλείπεται. Μια Ορχήστρα Ελληνικού Τραγουδιού 11 οργάνων παίρνει τη σκυτάλη. Άλλες φωνές προστίθενται στο στερέωμα του έργου. Γίνεται μια ελαφρύτερη μουσική ματιέρα, πιο υπαινικτική, ακόμη λιγότερο “καλλιεπής” από ό,τι ηθελημένα στην πρώτη εκδοχή είχα ορχηστρικά απογυμνώσει την ορχήστρα από τους βερμπαλισμούς στους οποίους τόσο ωραία διαπρέπει, όταν ωστόσο πρέπει. Εδώ, την ορχηστρική διασκευή την έκανε ο Τάσος Ρωσόπουλος με αυτήν ακριβώς την περίμετρο. Απομένει να δούμε τώρα έναν Καβάφη πιο κοντά στο είδος τραγουδιού που οραματίζεται ο Μεγάλος Αιρετικός μου στα τρία του μέρη, ή οι Μετασχηματισμοί μου (“Τα Τραγούδια της Αιώνιας Φυγής”, “Του Έρωτα η Μαύρη Δόξα”) ή και “Οι Μπαλάντες της οδού Ατθίδων”. Άλλωστε, τι κι αν ο “Αλεξανδρινός” προηγήθηκε της υφολογικής “επανάστασής” μου αυτής, υπήρξε αυτός μέγας εμπνευστής της».
-Δημήτρης Παπαδημητρίου
ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ ΚΑΙ ΥΠΟΔΥΟΝΤΑΙ
η Γιώτα Νέγκα, η Άρτεμις Μπόγρη, ο Μπάμπης Βελισσάριος, η Βερόνικα Δαβάκη, ο Αιμιλιανός Σταματάκης και ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης.
«Ο Καβάφης είναι ένα ουράνιο σώμα με τεράστιο πεδίο βαρύτητας. Αν μπεις σε αυτό, δύσκολα ξεφεύγεις.»
Δημήτρης Παπαδημητρίου
