Η ιστορία της ζωής του δεν έχει πολλές σελίδες, οι περισσότερες όμως από τις ήδη γραμμένες είναι πολύ ενδιαφέρουσες, καθώς ο νεαρός επιχειρηματίας έχει σπουδάσει και ζήσει σε απρόσμενα μέρη του κόσμου, ενώ, δεν έπαψε ποτέ να κυνηγά το όνειρό του. Ακόμα και την περίοδο του στρατιωτικού του!
Γνωριστήκαμε τυχαία στο pool bar του ξενοδοχείου Aeolos Bay στην Τήνο. Ο γιος του ενός εκ των ιδιοκτητών τυγχάνει φίλος του Ηλία. Η μία κουβέντα έφερε την άλλη και το καλοκαίρι οι συζητήσεις για αποδράσεις στις Κυκλάδες είναι εύκολο να φουντώσουν ευχάριστα.
Λίγες μέρες μετά, έμαθα ότι μια καλή μου φίλη και συνάδελφος ήταν το πρώτο παιδί που βάπτισε ο πατέρας του καινούργιου μου φίλου! «Μα, γιος παπά;», παραξενεύτηκα.
Έτσι, ο Ηλίας Μεταξάς, μετά την παρότρυνσή μου, με διαφώτισε δεόντως πάνω στα όμορφα και τα δύσκολα που του έχουν συμβεί μέχρι στιγμής, κάνοντάς με να θαυμάσω, να απορήσω, να «ζηλέψω», να ενθουσιαστώ και, τελικά, να επιθυμήσω να μοιραστώ αυτή την ιστορία μαζί σας.
Κεφάλαιο Πρώτο: Σαν παιδί κι εγώ, θέλω να γίνω επιχειρηματίας cowboy!
Μπορεί ο Ηλίας να μην είναι ένα συνηθισμένο παιδί, όμως δεν παύει να μεγάλωσε στην «Αγία Ελληνική Οικογένεια», όπως οι περισσότεροι από εμάς πιθανώς γνωρίζουμε, με τις συνήθεις πιέσεις ως προς το διάβασμα, την αποκατάσταση, τις σπουδές μας, τις παρέες μας.
«Είχα αρκετές κόντρες με την μητέρα μου, η οποία προσπαθούσε να με βάλει στο καλούπι που εκείνη θεωρούσε σωστό για μένα. Και ο πατέρας μου δεν πήγαινε πίσω. Όταν πήγαινα σχολείο ήμουν αρκετά αντιδραστικό παιδί κι εγώ, το ομολογώ. Έχω κρατήσει ωραίες φιλίες από εκείνα τα χρόνια, που δεν μου άρεσαν ακριβώς για την σχολική ρουτίνα, αλλά για την μεγάλη παρέα που είχαμε δημιουργήσει, τις βόλτες μετά, τις εκδρομές… Μεγάλωσα στη Νέα Σμύρνη και πήγα σχολείο στην Λεόντειο»
Ήθελε και ονειρευόταν από παιδί να κάνει αυτό που κάνει τώρα: να έχει επιχείρηση και, γιατί όχι, επιχειρήσεις. «Συνήθως τα παιδιά στην εφηβεία λένε ότι θέλουν να γίνουν και να κάνουν άλλα πράγματα, οπότε μόλις μοιραζόμουν την επιθυμία μου πολλοί φίλοι και δάσκαλοι με αποπαίρνανε.
Όλοι ρωτούσαν τι θα σπουδάσω, γιατί αυτό μας έχουν μάθει σαν στάνταρ αλληλουχία: σχολείο-σπουδές-δουλειά. Λες και δεν γίνεται να παρεκκλίνεις και ίσως να επιτύχεις περισσότερο! Αν μπορούσα να μην σπουδάσω, δεν θα σπούδαζα τίποτα-όχι πως μετανιώνω.
Είδα μέρη, γνώρισα ανθρώπους και, πραγματικά, έμαθα ωραία πράγματα. Επίσης, αν δεν είχα σπουδάσει, μάλλον δεν θα ήμουν τώρα εδώ στην Τήνο για να κάνουμε αυτήν την συνέντευξη. Θα σου εξηγήσω τι εννοώ. Πέρασα μετά τις Πανελλαδικές στα Γιάννενα. Οικονομικά. Δεν πήγα ποτέ. Το καλοκαίρι εκείνο πήγα σε ένα campus που είχε στην Αθήνα το Πανεπιστήμιο της Indianapolis στην Αμερική.
Όταν έκλεισε το campus και φθινοπώριασε, μου δόθηκε η ευκαιρία να φύγω απευθείας για Αμερική και εγώ την πήρα απευθείας, καθώς η οικογένειά μου είχε την άνεση να στηρίξει οικονομικά. Αν και, βέβαια, τον τελευταίο χρόνο σπουδών μου, δεν πληρώσαμε τίποτα καθώς δικαιούμουν μια υποτροφία.
Σπούδασα Επικοινωνία και Δημόσιες Σχέσεις, αν και είχα ξεκινήσει από ένα άλλο αντικείμενο, αυτό της Διοίκησης Επιχειρήσεων. Πιο ταιριαστό, όπως καταλαβαίνεις, με το όνειρό μου. Έλα όμως που όταν ξεκίνησαν τα μαθήματα, όλη αυτή η θεωρητικούρα δεν με τράβηξε και σκέφτηκα για πρώτη φορά ότι το πανεπιστήμιο δεν μπορεί να σου διδάξει τις επιχειρήσεις, αυτό μπορεί μόνο η πράξη και η τριβή να το κάνει.»
Ο Ηλίας θεωρεί ότι το Πανεπιστήμιο δεν σου προσφέρει τόσο πρακτική γνώση, όσο την δυνατότητα να επικοινωνήσεις με κόσμο, να ανοίξεις λίγο ή πολύ τους ορίζοντες, να εξοικειωθείς σε ένα είδος οργάνωσης και πειθαρχίας. Το επιβεβαίωσε αργότερα, όταν μπήκε ως εργαζόμενος σε μια απαιτητική επιχείρηση, πριν ανοίξει την δική του.
«Η Indianapolis, αυτή η πόλη της πολιτείας της Indiana, είναι ένας παράδοξος προορισμός, αλλά οι συγκυρίες της ζωής μου με οδήγησαν εκεί. Ήταν Ηνωμένες Πολιτείες! Οπότε φύγαμε! Τελείωσα τις σπουδές στα τρία χρόνια, αντί στα τέσσερα.
Ο κόσμος στο Big West, την ευρύτερη περιοχή στην οποία ανήκει η Indianapolis, είναι φιλικός και φιλόξενος. Αισθάνθηκα ότι βρήκα δεύτερη οικογένεια εκεί πέρα, εξ ου και θεωρώ αυτή την πόλη κάτι σαν σπίτι μου, σαν πατρίδα μου-άλλωστε, home is where your story begins.
Θυμάμαι τα college nights στα νυχτερινά μαγαζιά, γνωρίζαμε συνέχεια κόσμο, περνούσαμε τέλεια και εντός και εκτός πανεπιστημίου. Ήμουν εκεί την περίοδο 2011 με 2014. Δεν έζησα το κορύφωμα της κρίσης στην Ελλάδα, δεν έζησα τα επεισόδια και τις διαδηλώσεις στο κέντρο. Στο μεταξύ, στο αμερικανικό πανεπιστήμιο δεν υπάρχουν πολιτικές κουβέντες και δράσεις όπως στο ελληνικό.
Γενικά, όμως, οι Αμερικανοί δεν ασχολούνται όσο νομίζουμε με την πολιτική, δεδομένης και της τεράστιας αποχής τους στις εκλογές που, κάποτε, αγγίζει το 65%! Τότε, κυβερνούσε ο Ομπάμα. Ο Τραμπ, τώρα, θεωρείται και πιστεύω είναι ένα αμφιλεγόμενο πρόσωπο. Πιο πολύ πιστεύω πως είναι σκυλί που γαβγίζει και πουλάει ένα συγκεκριμένο image για συγκεκριμένους λόγους.»
Μόλις ο Ηλίας Μεταξάς αποφοίτησε και πέταξε το καπελάκι του στους αμερικανικούς ουρανούς, έφυγε από την Indiana αμέσως. Κυριολεκτικά αμέσως: την επόμενη μέρα, παρά το ότι από νομικής άποψης μπορούσε να κάτσει αρκετούς μήνες ακόμα εκεί. Ο λόγος; Δεν ήταν αυτό που ήθελε να κάνει και, μιας που το τελείωσε, δεν ήθελε να χάνει άλλο χρόνο από το κάνει ένα βήμα κοντύτερα στο όνειρό του.
Κεφάλαιο Τρίτο: Μια σκωτσέζικη υπερσυγκατοίκηση και μερικοί μήνες στον Παράδεισο με τα Συρματοπλέγματα
«Ξεκίνησε μια συζήτηση με τον πατέρα μου, θα κάνεις μάστερ, όχι δεν θα κάνω, θα κάνεις… Εγώ να θέλω να βγω στην δουλειά, στην πράξη, στα πράγματα. Ως φοιτητής στην Αμερική, ήμουν υποχρεωμένος από το πανεπιστήμιο να κάνω εθελοντική εργασία. Ήταν απαραίτητο για το πτυχίο! Είχαμε χωριστεί σε ομάδες και δύο τρεις φορές την εβδομάδα κάναμε μαθήματα σε ξένους μαθητές γυμνασίου, σαν απογευματινό σχολείο. Ύστερα, οι ομάδες μας δημιούργησαν έναν οδηγό για το πώς αυτοί οι ξένοι μαθητές θα προσαρμοστούν μεγαλώνοντας στην πόλη της Ινδιανάπολης.
Αυτό το project το πήρε ο δήμος και το χρησιμοποιεί μέχρι σήμερα σαν ένα επίσημο guide! Εκτός αυτών όμως, δεν είχα δουλέψει ποτέ μέχρι εκείνη την στιγμή, λόγω της οικονομικής άνεσης της οικογένειάς μου, αλλά θυμάμαι ότι το ζήταγα, το ήθελα πολύ. Είχα κατά νου την Μύκονο, ήξερα πως θα κέρδιζα πολύ καλά λεφτά ακόμα και ως υπάλληλος. Όμως, έμελλε να συνεχίσω τις σπουδές.»
Ως ο μεγαλύτερος μεταξύ τριών αδερφών, ο Ηλίας για ακόμα μία φορά χρειάστηκε να δώσει το… καλό παράδειγμα και να ακολουθήσει την παρότρυνση της οικογένειας. «Πιστεύω πως στον μικρό μου αδερφό, ας πούμε, δεν θα ασκηθεί τόση πίεση για τέτοια θέματα!», μου λέει.
«Η αλήθεια είναι πως ήμουν πολύ μικρός ακόμα, μόλις 21, και είχα πτυχίο, οπότε σκέφτομαι ότι ίσως και να μην είναι πολύ κακή ιδέα να κάνω ένα μάστερ, τελικά. Το πανεπιστήμιο της Ινδιανάπολης μού έδωσε μια έκπτωση, δύο χρόνια πενήντα χιλιάδες ευρώ, όχι άσχημα, αλλά και πάλι αρκετά λεφτά που προσωπικά θεωρούσα πεταμένα. Δύο χρόνια επίσης μού φάνηκαν πολλά και άρχισα να ψάχνω την επιλογή της Μεγάλης Βρετανίας όπου θα μπορούσα να σπουδάσω κάτι αντίστοιχο για ένα χρόνο. Βρίσκω ένα πρόγραμμα στην Σκωτία, στο Sterling, με εφτά χιλιάρικα για έναν χρόνο.»
Το Sterling είναι μια πολύ μικρή πόλη μεταξύ Εδιμβούργου και Γλασκόβης που, αρχικά, τον ενθουσίασε με τον πύργο του Γουάλας, με ένα ατμοσφαιρικό campus και μια παραμυθένια ατμόσφαιρα. «Οι πρώτες τρεις εβδομάδες εκεί είναι ό, τι πιο όμορφο έχω ζήσει!», μου εξηγεί και μπορώ να τον φανταστώ να πίνει στις pub, να χαιρετά κόσμο στον δρόμο και να ανεβοκατεβαίνει στις σκάλες του πανεπιστημίου.
«Το μεταπτυχιακό ήταν πάνω στο marketing, κάτι που δεν με ενθουσίαζε γενικώς. Έμενα σε ένα σπίτι που παρείχε το πανεπιστήμιο με 3.000 λίρες τον χρόνο μαζί με άλλα 6 άτομα. Μια Ιταλίδα, μια Μαλαισιανή, ένας Έλληνας, ο Κώστας, μια Αμερικάνα μισή από την Indianapolis, μισή από το Texas! Ακόμα, ένας Κινέζος κι ένας Αφρικανός από τη Νιγηρία. Μπορείς να το φανταστείς;
Πέντε τετραγωνικά ήταν το δωμάτιο του καθενός και οι χώροι μας χωρίζονταν από γυψοσανίδες. Η Ιταλίδα δεν μπορούσε να κοιμηθεί το βράδυ από το ροχαλητό μου. Πολύ φαγητό στο σπίτι, πολλές μυρωδιές, πολλή βαβούρα, χαρές και μερικές στιγμές έντασης… Όταν ξεκίνησε ο χειμώνας στην Σκωτία, αισθάνθηκα τι πάει να πει νύχτα. 9 η ώρα το πρωί στο πανεπιστήμιο ήταν νύχτα και 3 με 4 που φεύγαμε είχε πάλι νυχτώσει. Μέρα δεν έβλεπα! Το ποτό ξεκινούσε από νωρίς το απόγευμα και έγινε στον Κώστα και σε μένα συνήθεια. Διαβάζαμε με βότκες και ουίσκι, πίναμε για να κοιμηθούμε…»
Το 2014, τελείωσε το αλκοολούχο αυτό μεταπτυχιακό. Στο μεταξύ, όμως, ο Ηλίας είχε επιστρέψει για ένα σύντομο διάστημα στην Ελλάδα και είχε ζητήσει από τον πατέρα του να του εμπιστευθεί κάποιες από τις επιχειρήσεις της οικογένειας. Του αρνήθηκε κατηγορηματικά. «Ο πατέρας μου έχει ένα εστιατόριο στην Μύκονο που το νοικιάζει, ένα άλλο μικρό μαγαζί εκεί και κάποια ακόμα ακίνητη περιουσία. Δεν με εμπιστεύθηκε, με θεωρούσε μάλλον μικρό ακόμα. Είχα και τον στρατό εν τω μεταξύ μπροστά μου… Του λέω σχετικά θυμωμένος ότι δεν ξανάρχομαι στην Ελλάδα και ότι θα δω τι θα κάνω.»
Ούτε που θα το φανταζόταν ο Ηλίας ότι ο επόμενος προορισμός του θα ήταν η Καραϊβική! Έλα, όμως, που ο επιβλέπων καθηγητής της πτυχιακής του στο Sterling τον πείθει να σκεφτεί την πιθανότητα PhD και μάλιστα πάνω στο εξής ενδιαφέρον θέμα: Αγροτική Ανάπτυξη σε Απομακρυσμένες Περιοχές χωρίς Internet…
«Έκανα τα χαρτιά μου στο Sterling, αλλά και σε κάποια άλλα πανεπιστήμια της Βρετανίας. Όμως, θα αργούσαν ούτως ή άλλως τα αποτελέσματα και αποφάσισα να πάω Τζαμάικα για λίγο, καθώς είχα γνωρίσει τον εργοδότη μου εκεί ως συμφοιτητή μου στο Sterling και εξ ου και μου πρότεινε συνεργασία στην εταιρεία του. Τζαμαϊκανός! Η εταιρεία του είχε projects της Appleton, της Nestle και ορισμένων τοπικών, δυνατών φιρμών.»
Το τοπίο εκεί είναι μαγικό και συναρπάζει τον Ηλία. Η Τζαμάικα έχει 2.000.000 κατοίκους και είναι ένα νησί που τα έχει όλα: παραλία, τροπικό δάσος, βουνό. «Το Kingstone, το κέντρο, είναι ό, τι πιο σοκαριστικό έχω δει. Το πιο άγριο μέρος στον κόσμο όπου έχω βρεθεί. Επειδή ήμουν λευκός δεν μου επιτρεπόταν να βγω έξω στον δρόμο να περπατήσω. Έμενα σε ένα block στην είσοδο του οποίου βρισκόταν ένοπλος security, ενώ υπήρχε περίφραξη σε στιλ στρατόπεδου. Στον δρόμο με πηγαινοφέρνανε άνθρωποι της εταιρείας, λες και ήμουν ο Αμερικανός πρόεδρος.
Οι γυναίκες είναι ελεύθερες, η κοινωνία τους είναι ανοιχτή και τα δύο φύλα αντιμετωπίζονται ισότιμα. Φίλες και φίλους πάντως δεν κατάφερα να κάνω, εξαιρουμένου του εργοδότη μου, του Νάιτζελ, ο οποίος μου προσέφερε την ευκαιρία να διδάξω στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Kingstone. Έδωσα μερικές διαλέξεις πάνω σε θέματα marketing. Θυμάμαι που τρώγαμε καμιά φορά φρέσκο ψάρι στο Port Royal, την Πόλη των Πειρατών, με ποτό σε κόστος 7 δολαρίων, σχεδόν τζάμπα.
Όλη αυτή η εμπειρία, όμως, καλώς ή κακώς κράτησε 5 μήνες συνολικά, αυτό έλεγε και η συμφωνία μας. Όταν έφυγα, δεν ένιωσα να μου λείπει κάτι από εκεί.»
Κεφάλαιο Τέταρτο: Και τα όνειρα γίνονται πάλι!
Η φάση με το Phd του Ηλία δεν πηγαίνει καλά. Ο επιβλέπων καθηγητής του από το Sterling πηγαίνει στο Λίβερπουλ και τα άλλα πανεπιστήμια δεν τον έχουν δεχτεί.
«Τι να κάνω; Τα μάζεψα και πήγα Αθήνα, είχα και το στρατιωτικό μου το οποίο τελικά δεν ήταν να γίνει ακόμα. Συζήτησα πάλι με τον πατέρα μου, ο οποίος έχει ένα ξάδερφο ξενοδόχο στην Μύκονο, τον Μάρκο Ανδρόνικο. Η σεζόν εκείνης της χρονιάς ξεκινά και εγώ κάνω βοηθός ρεσεψιονίστ στο Hotel Andronikos.
Δε με νοιάζουν οι ώρες και η κούραση, γιατί το όνειρο έχει ξεκινήσει! Κερδίζω και καλά χρήματα η αλήθεια είναι. Την δεύτερη χρονιά, ο Μάρκος, και τον ευγνωμονώ για αυτό, με βάζει στο operation του ξενοδοχείου και ξεκινάμε μαζί μια πολύ επιτυχημένη δεύτερη σεζόν. Μου άρεσε πολύ, ήμουν καλά και αισθανόμουν δυνατός. Τον χειμώνα μεταξύ πρώτης και δεύτερης σεζόν ζω σε ένα σπίτι της οικογένειάς μας στην Βάρκιζα, μόνος.»
Αναρωτιέμαι αν ο Ηλίας Μεταξάς έχει επίγνωση του πόσο τυχερός είναι. Σίγουρα, θέλει οι άλλοι να του αναγνωρίζουν την σκληρή δουλειά και τις συγκρούσεις που έχει κάνει με τον εαυτό του και με τους οικείους του. Και καλά κάνει.
«Δουλεύω και τρίτη σεζόν στο ξενοδοχείο του θείου μου, όμως πια, ήταν ώρα μου να φύγω από εκεί. Στο μεταξύ, ο πατέρας μου έκανε ό, τι μπορούσε για να μην μπω βαθιά στις επιχειρήσεις. Με προτιμούσε καθηγητή στη Σκωτία, στην Τζαμάικα ή όπου αλλού, άνθρωπο των επιστημών. Εγώ είχα άλλη άποψη για όλα αυτά. Είμαι και 25 χρονών και πια αποφασίζω να πάω φαντάρος.»
Ο πατέρας του, που είναι Μυκονιάτης στην καταγωγή, έχει ένα οίκημα στην Μικρή Βενετία της Μυκόνου που αποφασίζει να δώσει στον γιο του, αλλά όχι ως…χάρισμα. Ο Ηλίας, λοιπόν, κανονίζει με τον πατέρα του ότι θα του δίνει αυτός κάποια λεφτά τον χρόνο για το ακίνητο από τα οποία θα βγουν και τα έξοδα γα τις σπουδές του μικρού αδερφού, του Κωστή… Ο Ηλίας δεν το θέλει καθόλου αυτό, γιατί έχει άλλα σχέδια! Λέει λοιπόν στον πατέρα του ότι θα του δίνει αυτός κάποια λεφτά τον χρόνο, αν τον αφήσει να το εκμεταλλευτεί, από τα οποία θα βγουν και τα έξοδα γα τις σπουδές του μικρού αδερφού, του Κωστή.
«Βλέπεις ότι, ουσιαστικά, έχω πληρώσει κυριολεκτικά και μεταφορά το όνειρό μου; Εκμεταλλεύτηκα κάποιες καταστάσεις και υπάρχουσες δυνατότητες, φυσικά. Και δεν μετανιώνω που έμεινα εδώ. Θεωρώ ότι η Ελλάδα χρειάζεται νέους ανθρώπους για να ορθοποδήσει. Εμείς ορίζουμε και τις πολιτικές καταστάσεις, εμείς ψηφίζουμε, εμείς δρούμε, ή μάλλον, πρέπει να δράσουμε περισσότερο εδώ πέρα. Μου αρέσει που δραστηριοποιούμαι στην χώρα μου, παρά τα διάφορα εμπόδια και τις δυσκολίες που καμιά φορά το ίδιο το κράτος θέτει.»
Ο Ηλίας ανακαινίζει το οικογενειακό οίκημα συντονίζοντας τις εργασίες μέσα από τον στρατό, χάρη και στην βοήθεια του θείου του του Μάρκου, αλλά και των γνωριμιών που ο ίδιος έκανε στο νησί τα τρία χρόνια που εργάστηκε εκεί. Δεν το βάζει κάτω και, μόλις τελειώνει από φαντάρος, απολαμβάνει τους καρπούς των κόπων του. Φέτος, ήταν το πρώτο καλοκαίρι του Ηλία Μεταξά ως επιχειρηματία, ο οποίος εγκαινίασε το Metaxas Residence.
Κεφάλαιο Πέμπτο: Metaxas Residence
Βρίσκεται στην Μικρή Βενετία και η πρώτη πρώτη κράτηση πραγματοποιήθηκε στις 31 Μάη του 2019, από μια παρέα… Αμερικάνων, όσο ο Ηλίας βρισκόταν ακόμα στον στρατό! (Καρμικό;)
«Έβαλα την καρδιά μου σε αυτό το σπίτι. Γιατί για σπίτι πρόκειται. Είναι ένας άνετος χώρος με τρία δωμάτια που χωράει έως και 8 άτομα, με χειροποίητα έπιπλα, ιδιαίτερη φροντίδα στα υφάσματα, τον φωτισμό και την διακόσμηση που είναι μίνιμαλ και νησιωτικού στιλ, ενώ από το μπαλκόνι η θέα είναι απίθανη και το ηλιοβασίλεμα εκπληκτικό. Οι κριτικές που έχω μέχρι στιγμής είναι όλες θετικές έως πολύ θετικές. Μου αρέσει πολύ αυτό που κάνω.
Πιστεύω ότι ακόμα και αν εν διέθετε ο πατέρας μου το συγκεκριμένοι οίκημα, θα προσπαθούσα να βρω τρόπο να το κάνω, νοικιάζοντας κάτι, δεν ξέρω πώς, αλλά θα το έκανα. Θέλω να εξελιχθώ λίγο ακόμα, φυσικά, όχι να μείνω μόνο στο Metaxas Residence. Δεν είμαι διψασμένος για επιτυχία ή για φήμη, μου αρέσει η καλή δουλειά που φέρνει αποτελέσματα και που οι συνθήκες της είναι ωραίες για όλους όσοι εργαζόμαστε. Επίσης, επειδή αγαπώ τον τόπο, θα ήθελα να κάνω μέσω της δικής μου επιχείρησης ένα είδος rebranding του νησιού.
Δεν είναι μόνο τα πάρτυ και η τρέλα, είναι και η γαστρονομία, η αισθητική, η συνύπαρξη πολύ ιδιαίτερων ανθρώπων και τάσεων από όλον τον πλανήτη και, φυσικά, ένας οικονομικός πνεύμονας για ολόκληρη την Ελλάδα.»
Αυτή την στιγμή, ο Ηλίας απασχολεί τρεις υπαλλήλους, μεγαλύτερους από τον ίδιο σε ηλικία, τους οποίους προσπαθεί να κρατά ικανοποιημένους και με καλές απολαβές. Το μικρό αυτό team κατόρθωσε να φτάσει το Metaxas Residence μέχρι μέσα Σεπτέμβρη με αρκετή επιτυχία.
Κρατήσεις υπάρχουν μέχρι μέσα Οκτώβρη! Η οικογένεια Μεταξά διαθέτει ένα οικόπεδο στα Άνω Μερά που ο Ηλίας σκέφτεται ήδη να εκμεταλλευτεί για να χτίσει βίλες προς ενοικίαση σε όχι εξωφρενικές τιμές, όπως αυτές που συχνά επικρατούν στο νησί. Ως τότε, τον περιμένει ένας ενδιαφέρων χειμώνας στον Αθήνα, κατά τον οποίο μπορεί να οργανώσει κάποιο ταξίδι και σίγουρα τα πλάνα της σεζόν 2020.
Άραγε, μεταξύ Αθήνας και Μυκόνου, χωράει και λίγη Αγάπη;
«Η Μύκονος, της οποίας το lifestyle μου αρέσει αρκετά, δεν είναι μόνο αυτό που θεωρούν αυτοί που δεν έχουν πάει ποτέ ή την έχουν δει ελάχιστα. Κάθε φορά που λέω σε μια γυναίκα ότι έχω επιχείρηση στην Μύκονο, λαμβάνω επιφύλαξη και ίσως και στάση απομάκρυνσης, καχυποψίας. Νομίζουν ίσως ορισμένοι ότι είναι ένα νησί που, με έναν τρόπο, δεν επιτρέπει σε αυτούς που κινούνται σε αυτό να συνάψουν σοβαρές σχέσεις. Δεν τα πάω καλά στις σχέσεις, το ομολογώ. Τουλάχιστον μέχρι στιγμής.»
Προσωπικά, βλέπω μπροστά μου έναν άξιο νέο άντρα που τα επόμενα χρόνια, όμως, ίσως αναθεωρήσει πολλά. Μέχρι στιγμής, δηλώνω εντυπωσιασμένη και ανυπόμονη να δω ιδίοις όμμασι το Residence του στην Μικρή Βενετία. Καλή συνέχεια και τύχη αγαθή στα επόμενα βήματα!
