Πολλοί θα έχουμε δει και ζηλέψει τη σχέση της Lassie και του μικρού Joe Carraclough, του Rin Tin Tin και του ορφανού Rusty ή του Pete και της συμμορίας των μικρών κατεργαρέων.
Στην πραγματικότητα αυτή η σχέση, αν και μπορεί να θεμελιωθεί, δεν είναι κάτι που συμβαίνει αυτόματα και σίγουρα δεν πρέπει να θεωρείται ως κανόνας ή δεδομένο. Υπάρχουν μια σειρά από παγίδες που μπορούν να αποβούν μοιραίες (όπως και στην περίπτωση της μικρής από τα Χανιά) που μπορούμε να τις αποφύγουμε εάν είμαστε προσεκτικοί, γνωρίζουμε τον σκύλο μας και δουλέψουμε προς αυτή την κατεύθυνση.
Αρχικά θα πρέπει να κατανοήσουμε πως ΠΟΤΕ δεν πρέπει να αφήνουμε ένα παιδί και ένα σκυλί, ανεξαρτήτως μεγέθους, φυλής ή ηλικίας χωρίς επιτήρηση, ούτε για μία στιγμή.
Τα παιδιά μπορεί άθελα ή από περιέργεια να τραυματίσουν ή να πονέσουν ένα ζώο τσιμπώντας το, σκουντώντας το, κλωτσώντας το και αυτό να αντιδράσει ποικιλοτρόπος.
Λέγεται ότι μέχρι τα 6 έτη τα παιδιά αδυνατούν να κατανοήσουν την έννοια του γρυλίσματος ή του ανασηκώματος του άνω χείλους του σκύλου, οπότε η όποια προειδοποίηση του σκύλου προς το παιδί για την δυσφορία του δεν θα έχει καμία σημασία.
Ο σκύλος δεν έχει τα ίδια μέσα επικοινωνίας με τον άνθρωπο. Δε διαθέτει λόγο, δεν διαθέτει χέρια. Δε μπορεί να μεταδώσει την δυσφορία του με λόγια, να αποτρέψει το παιδί με τα χέρια του και εάν ο δικός του τρόπος επικοινωνίας και έκφρασης αγνοηθεί, δεν γίνει κατανοητός, τότε θα καταφύγει στα τελευταία μέσα έκφρασης που έχει, προειδοποιητικό/αμυντικό δάγκωμα.
Ένα παιδί πρέπει να μάθει να σέβεται την περιοχή του σκύλου. Αν ο σκύλος είναι στο σπιτάκι του, στο χώρο του, στο κρεβατάκι του πρέπει να αφήνεται στην ησυχία του. Το ίδιο και τις στιγμές που ο σκύλος μπορεί να τρώει, να κοιμάται, να παίζει με το κόκκαλο του, κλπ.
Δεν πρέπει ένα παιδί να ενοχλεί το σκύλο με φαγητό ή παιχνίδια, να του πετάει πράγματα, να φωνάζει και να τρέχει γύρω του. Χρειάζεται να μάθουμε στο παιδί μας να παίζει ήρεμα με το σκύλο.
Τα παιχνίδια κυνηγητού και οι απότομες κινήσεις στο επίπεδο του ματιού του σκύλου τον ερεθίζουν και του διεγείρουν το ένστικτο του θηρευτή (prey drive) με αποτέλεσμα ο σκύλος να «αρπάξει» κάποιο ρούχο του παιδιού ή και το χέρι ή το πόδι του ή απλά να το ρίξει κάτω ορμώντας πάνω του.
Σε αυτό το σημείο αξίζει να αναφερθεί πως οι φυλές σκύλων Saarloos Wolfhound , Czech Wolfhound και άλλα υβρίδια σκύλου/λύκου παρουσιάζουν αυξημένη επιθετικότητα απέναντι σε παιδιά λόγο του ότι τα παιδιά κινούνται στο ύψος του ματιού τους, όπως και το όποιο θήραμα. Η αυξημένη αυτή επιθετικότητα σε συγκεκριμένη ηλικιακή ομάδα και για τους συγκεκριμένους λόγους, οφείλεται στο υψηλό prey drive αυτών των σκύλων.
Μία άλλη πλευρά του θέματος «κυνηγητό», κουταβιών και παιδιών, είναι ότι τα σκυλιά με αυτό τον τρόπο μαθαίνουν πως είναι διασκεδαστικό και θεμιτό να φεύγουν όταν τα κυνηγά άνθρωπος ή μπορεί να τους προκαλέσει φοβίες που δύσκολα θα ξεπεραστούν στο μέλλον. Ένα άλλο παιχνίδι που δεν είναι καλό να παίζουν τα παιδιά με τα σκυλιά είναι η διελκυστίνδα (tug of war) η οποία εδραιώνει ένα αίσθημα ανωτερότητας στο σκύλο, αν νικά συχνά.
Πρέπει να μάθουμε στο παιδί μας να ξεχωρίζει και να σέβεται ένα γέρικο σκυλί, μία έγκυο σκύλα, μία σκύλα με κουτάβια, ένα τραυματισμένο ζώο ή ακόμα ένα δεμένο ζώο.
Όλα τα παραπάνω μπορεί να αντιδράσουν άσχημα σε απότομα και άτσαλα ερεθίσματα για διάφορους λόγους.
Όταν ένα παιδί πλησιάζει ένα ξένο σκύλο στο δρόμο πρέπει να του έχουμε μάθει πως πρώτα ΠΑΝΤΑ πρέπει να ρωτήσει τον ιδιοκτήτη, τον άνθρωπο που το κρατά. Ποτέ δεν πρέπει να βάλει το χέρι μέσα από περιφράξεις, αυλές, παράθυρα αυτοκινήτων, κλπ. Το ζώο νιώθει πως απειλείτε ο χώρος του, ακόμα και ο νοητός χώρος δίπλα στον ιδιοκτήτη του και κοντά στο λουρί του.
Αν και εφόσον ο ιδιοκτήτης επιτρέψει να αγγίξει το παιδί το σκύλο ΠΟΤΕ δεν πρέπει να απλώνει το χέρι με φορά από πάνω προς τα κάτω αλλά αντίθετα. Ποτέ δεν πρέπει να ξαφνιάζει το σκύλο , να τον πλησιάζει αθόρυβα , να κάνει απότομες κινήσεις. Πρέπει να δίνει χρόνο στο σκύλο να το δεί προτού νιώσει το άγγιγμα του και καλό θα ήταν να του επιτρέψει να το μυρίσει πρώτα. Το παιδί δεν πρέπει να αγκαλιάζει τον σκύλο , να τον χτυπά στο κεφάλι ή ότι άλλο θα κάνει το σκύλο να δυσανασχετήσει.
Τα σκυλιά από την πλευρά τους και οι ιδιοκτήτες τους , εάν θα ζούν σε περιβάλλον με παιδιά ή σε κάποιο αστικό κέντρο όπου θα έρχονται σε επαφή με παιδιά , θα πρέπει από μικρά να κοινωνικοποιηθούν και να έρθουν σε επαφή με παιδιά ΠΑΝΤΑ υπό επιτήρηση. Θα πρέπει να εκπαιδευθούν στη βασική υπακοή και να δημιουργούνται σενάρια εκπαίδευσης που θα περιλαμβάνουν και παιδιά.
Τα παραπάνω μπορεί να μοιάζουν «αυστηρά», υπερβολικά, αλλά αν δεν καταλάβουμε πως η αγάπη μας για τα ζώα, όπως τα σκυλιά, πρέπει να συνοδεύεται από σεβασμό στην φύση του ζώου, το χαρακτήρα του, τον τρόπο επικοινωνίας του και από μεγάλη υπευθυνότητα από εμάς ως ιδιοκτήτες για το σκύλο, αλλά και τον περίγυρο μας, τότε καλύτερα ας αφήσουμε στην άκρη την ενασχόληση με τα ζώα… υπάρχουν άλλες ασχολίες, λιγότερο απαιτητικές.
