Πριν λίγους μήνες ο δημοφιλής λαϊκός τραγουδιστής Ηλίας Βρεττός επέζησε μετά τραυμάτων ενός συγκλονιστικού τροχαίου ατυχήματος. Έξυπνη φάτσα και γενικά αγαπητό πρόσωπο ήταν φυσικό να προσελκύσει το έντονο ενδιαφέρον των Media τα οποία άλλωστε τον αγαπούσαν από την εποχή ακόμα της συμμετοχής του στο Dancing. Με κάμποσα hits στο ενεργητικό του, πανέμορφες γυναίκες στο ερωτικό του ρεπερτόριο και attitude που δεν εμπνέει τον αντρικό ανταγωνισμό η (όχι ατσαλάκωτη) επιβίωση του από το ατύχημα προκάλεσε ικανοποίηση και ευχολόγια. Όλα αυτά βέβαια σε ένα πλαίσιο ελαφρύ, δεν είναι ότι ξεχάσαμε και τα προβλήματά μας.

 Το γεγονός ότι από τη πρώτη κιόλας στιγμή ο επιζήσας απέδωσε την καλή του τύχη στην προστασία Του Θεού προσέφερε ακόμα μεγαλύτερη ικανοποίηση σε δημοσιογράφους και φαν. Η ιδεολογική πλατφόρμα της ελληνικής mainstream τηλεόρασης είναι ξεκάθαρα συντηρητική ˙ φαίνεται σε πράγματα απλά όπως πχ στην μόνιμη διερεύνηση του ¨αν έχεις σύντροφο¨ που κάνουν ακατάπαυστα οι παρουσιαστές προς όλους τους καλεσμένους (ας τους πει κάποιος πως είναι εξίσου υγιές και να μην έχεις σύντροφο) ή στην αμήχανη δευτερολογία πάνω στις διακηρύξεις αθείας («πιστεύεις όμως σε κάτι, έτσι δεν είναι;»).

Εν πάσει περιπτώσει ο Ηλίας Βρεττός θεωρήθηκε τυχερός που δεν έπιασε στα χέρια του την καταραμένη σκυτάλη του Παντελίδη οπότε η θεϊκή εύνοια εκτιμήθηκε ως μια πιθανότητα. (Άλλωστε οι οπαδοί των μπουζουκιών είναι ιδιαιτέρως θρησκευόμενοι – αν μάλιστα προσέξεις τους στίχους των καψουροτράγουδων θα δεις πως εμπεριέχουν την έννοια του πάθους και της αμαρτίας, κλάμα και παράκληση που υποτίθεται σε σιγοκαίει και που ταιριάζει θα `λεγε κανείς μια χαρά με την ορθόδοξη κουλτούρα).

ηλίας βρεττός

 Παράλληλα με όσους βρήκαν υπέροχη την ευχαριστήρια στάση του ο τραγουδιστής έφαγε το καθιερωμένο κράξιμο στα κοινωνικά δίκτυα από κείνους που η αντίληψη «ο Θεός με προστάτεψε» τους εξοργίζει. Να θυμίσουμε πως για την αρχιλοχία Βασιλική Πλεξίδα που είχε επιζήσει από δυστύχημα ελικοπτέρου και ευγνωμονούσε δημοσίως την Παναγία είχαν γράψει: «Τους άλλους τέσσερις μωρή μαλάκ**** γιατί δεν τους έσωσε;» και διάφορα τέτοια αγενέστατα. Οι φανατικοί πολέμιοι της θρησκευτικής πίστης -δίχως να το συνειδητοποιούν- γίνονται εξίσου πωρωμένοι με τους χειρότερους believers.

 Η δυσανεξία όμως απέναντι στην πεποίθηση πως ο Θεός μας προστατεύει ομολογεί επίγνωση της προστατευμένης θέσης που κατέχουμε μέσα στον κόσμο – όσοι πχ επιχειρηματολογούν με βασικό σύνθημα «τι κάνει ο Θεός για τα παιδάκια που πεθαίνουν στην Αφρική;» ζούνε συνήθως στην ¨ευλογημένη¨ Δύση.

 Παράδοξο: οι άνθρωποι που όντως βρίσκονται στην άκρη του γκρεμού δε μέμφονται τη μεροληψία της θεϊκής εύνοιας. Συνήθως εκβάλλουν κάθε μεταφυσικού τύπου ελπίδα αποκατάστασης και παλεύουν με πραγματικούς όρους. Ή πάλι αποδέχονται τη θέση τους ως ανώτερο θέλημα και αιτούνται βοήθεια. Επιβιώνουν ή παραιτούνται ˙ δε σπαταλάνε ενέργεια κρίνοντας τους πιστεύοντες. Γιατί για να επιδοθείς σ` αυτό απαιτείται χρόνος και απουσία άμεσων, εκβιαστικών προβλημάτων.

ηλίας βρεττός

Αν κρίνεις ακατάπαυστα την όποια αναφορά στο Θεό σημαίνει πως το κοσμοσύστημα σου τον περιλαμβάνει και κείνον. Σημαίνει ίσως πως είσαι ένα καλομαθημένο, μπορεί και χορτάτο τέκνο Του που όπως όλα τα καλομαθημένα συνηθίζει να «τη λέει» στο μπαμπά. Για την ευλογημένη τυχαιότητα της θέσης σου (δεν επέλεξες τους γονείς σου, ούτε τη δουλειά τους, ούτε την πατρίδα σου, ούτε τη γενέθλια πόλη, ούτε, ούτε, ούτε… άπειρα δεδομένα που καθόρισαν σε τεράστιο βαθμό ποιος κατέληξες να γίνεις) εξιλεώνεσαι επισημαίνοντας την τραγική μοίρα των άλλων. Κάνεις όμως τίποτα γι` αυτούς;

*Σύμφωνα με το δόγμα του απόλυτου προορισμού ο Θεός έχει προ-επιλέξει εκείνους που θα σωθούν. Βασικό αξίωμα του προτεσταντισμού ενυπάρχει πια ως ισχυρή πεποίθηση στο δυτικό άνθρωπο ανεξαρτήτως θρησκευτικότητας.