Τις τελευταίες εβδομάδες πάμε από το κακό στο χειρότερο. Δεχόμαστε τη μια μπουνιά μετά την άλλη, πάνω στο ίδιο μωλωπισμένο μάτι. Τα νέα, ακόμα και ως τίτλοι είναι ιδιαίτερα εύγλωττα, χωρίς να δούμε καν τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες του κάθε περιστατικού μεμονωμένα.
Την Τσικνοπέμπτη, μια παρέα 12 εφήβων στο Βόλο επιτέθηκε σε συνομήλικo και τον έριξε μέσα σε ένα κάδο ανακύκλωσης. Την Παρασκευή 1/3 στην κατάμεστη Ερμού, 42χρονος μαχαίρωσε 22χρονη κοπέλα. Το Σάββατο 09/03 ένας όχλος «απροσδιορίστου ταυτότητας» επιτέθηκε σε δύο νεαρά τρανς άτομα στην Αριστοτέλους, στη Θεσσαλονίκη.
Αν και μιλάμε για διαφορετικές μορφές βίας και για διαφορετικές συνθήκες, η αίσθηση είναι κοινή. Δεν ξέρεις πια από που θα σου ’ρθει. Έχουμε περάσει σε άλλο λέβελ φαρ ουέστ. Σκέτη αγριάδα. Δε γελιόμαστε, υπήρχε πάντα βαρβαρότητα και συνεπώς, φόβος, αλλά είναι άλλο να φοβάσαι να περάσεις στις 3 το χάραμα από ένα σκοτεινό πάρκο κι είναι άλλο να κοιτάς δεξιά κι αριστερά, μη σου την πέσει κανείς απ’ το πουθενά, στην Αριστοτέλους, το κεντρικότερο σημείο της συμπρωτεύουσας, μόνο και μόνο επειδή η ύπαρξή σου τον ενοχλεί. Δεν είναι ούτε μόνο ο νεανικός συμμοριτισμός, ούτε ότι η επαρχία βγάζει τραμπούκους και φασίστες. Είναι μια γενικευμένη κατάσταση, μια αίσθηση στον αέρα ότι τα πράγματα έχουν ξεφύγει, γενικώς. Και, δυστυχώς, τελευταία, ξεφεύγουν όλο και πιο συχνά από τα νεαρότερα μέλη της κοινωνίας.
Ας αφήσουμε στην άκρη την επίθεση στην 22χρονη κι ας μιλήσουμε για «ομάδες», «παρέες», «συμμορίες», «όχλο». Χαρακτηριστική είναι η περιγραφή μιας φίλης που ήταν παρούσα στο φρικιαστικό περιστατικό του Σαββάτου στη Θεσσαλονίκη. «Η επίθεση (λεκτική και σωματική) ξεκίνησε από μια μικρότερη παρέα 10-15 νεαρών ατόμων, αλλά σε χρόνο dt άρχισαν να φτάνουν ομάδες από όλες τις κατευθύνσεις, να ανεβαίνουν απ’ το λιμάνι, απ’ τη μεριά του Λευκού Πύργου, να κατεβαίνουν από την Εγνατία. Πώς ειδοποιήθηκαν; Τα δυο παιδιά προς τα οποία γινόταν η επίθεση πρόλαβαν ευτυχώς να βρούνε καταφύγιο στα T.G.I. Fridays, αλλά η μάζα δε σταμάτησε, πετούσε ό,τι έβρισκε στις βιτρίνες του μαγαζιού. Ο υπεύθυνος, ευτυχώς τα προστάτευσε, αλλά τραυματίστηκε ένας εργαζόμενος και κινδύνευσαν και οι πελάτες. Η αστυνομία άργησε τουλάχιστον 15 λεπτά και όταν ήρθαν ήταν ένα περιπολικό με 3 αστυνομικούς». Να σημειώσω εδώ πως το αστυνομικό τμήμα της Αριστοτέλους απέχει 350 μέτρα απ’ το εν λόγω μαγαζί. Να πω επίσης πως ακούγεται σαν ανέκδοτο να στέλνει η αστυνομία 3 ανθρώπους να σταματήσουν έναν όχλο 200 ατόμων.
Όχλος θα πει ανοργάνωτο πλήθος, μια άμορφη μάζα με δυναμική. Εδώ όμως, δε μιλάμε για κάτι ανοργάνωτο που δρα εν βρασμώ, μιλάμε για μια οργανωμένη «παρέα», ακόμα κι αν όντως το συγκεκριμένο περιστατικό ξεκίνησε αυθόρμητα. Όλοι αυτοί οι 180 (πολλοί ανάμεσά τους ανήλικοι) που έφτασαν σε δεύτερο χρόνο στο σημείο, κάπως ειδοποιήθηκαν, από κάποια πλατφόρμα. Δεν έγινε ανοιχτά στο Facebook, ούτε με προσωπικά μηνύματα, δεν γίνεται. Έγινε από κάποιο γκρουπ. Τι υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε για τα χαρακτηριστικά αυτού του γκρουπ και της ομάδας που το χρησιμοποιεί; Είναι οπαδικά; Είναι πολιτικά; Η ίδια η επίθεση είναι φυσικά ακραίου φασιστικού χαρακτήρα, αλλά τι ενώνει όλα αυτά τα διαφορετικά άτομα με τόσο στενό τρόπο, ώστε να σπεύσουν στο σημείο τρέχοντας, για να βλάψουν δύο τρανς άτομα; Τα μέλη αυτής της ομάδας, αλλά και της παρέας των 12 εφήβων στο Βόλο, είναι δηλαδή όλοι ένας προς έναν βίαια άτομα με προβλήματα επιθετικότητας; Είναι όλοι ακροδεξιοί νταήδες; Τα ποσοστά είναι τόσο μεγάλα; Διακόσιοι να ορμάνε και μόνο μία κοπέλα να μπαίνει μπροστά στα παιδιά να τα προστατέψει, όπως είδαμε στα βίντεο; Αυτή είναι η κοινωνία που ζούμε; Διακόσιοι – ένας; Είμαι φύσει αισιόδοξη (πολιτικά) και θα πω πως αποκλείεται.
Αλλά για να μην αναλωνόμαστε σε υποθέσεις, ας ξεκινήσουμε να σκεφτόμαστε, τι εργαλεία και τι θεμέλια πρέπει να έχει το 2024 ένα παιδί 16 χρονών, ώστε να διαχωρίσει τις θέσεις του ως υποκείμενο, από μια ομάδα έτοιμη να αρπάξει και να διαλύσει οτιδήποτε διαφορετικό από αυτήν, οποιονδήποτε δεν ανήκει στην κλίκα της. Ίσως να μην μπορούμε να το καταλάβουμε οι μεγαλύτεροι, αλλά να είναι τέτοια η ανάγκη των νέων του σήμερα -γιατί μιλάμε κυρίως για νέους ανθρώπους-, «να ανήκουν», που μάλλον μπορούν να κάνουν τα πάντα, αρκεί να μη μείνουν στο περιθώριο. Πώς θα μάθει ένα παιδί (πώς θα μάθουμε εμείς σε ένα παιδί) να αντιστέκεται, ως σκεπτόμενο υποκείμενο, σε τέτοια περιστατικά, διαχωρίζοντας τον εαυτό του από τις «αξίες» μιας ομάδας και τις σχέσεις και τις δυναμικές που υπάρχουν μέσα σε αυτήν; Αυτό αξίζει να κρατήσουμε, μήπως κάπως, κάποτε, αρχίσουν αυτά τα φαινόμενα που καθόλου δεν μας τιμούν, να εξασθενούν.
Το πρόβλημα είναι παντού. Σε όλη τη χώρα τα περιστατικά ωμής βίας είναι σε έξαρση. Ζούμε στην εποχή που αποβραδίς φοβόμαστε για το τι άλλο θα μας ξημερώσει. Εύχομαι με όλη μου τη δύναμη αυτός να είναι ο πάτος και να μην έχει πιο κάτω. Το εύχομαι για όλους μας.
Α! Και κάτι ακόμα. Πόσο θάρρος θέλει να είσαι τρανς άτομο στην Ελλάδα του 2024! Να είσαι τρανς άτομο και να κυκλοφορείς. Δεν το χωράει καν το μυαλό μου.
Υ.Γ. Φυσικά δεν μένει απ’ έξω η στάση της αστυνομίας. Ποια είναι η πραγματικότητα πίσω απ’ την απάντηση ότι στάλθηκε μόνο ένα μίζερο περιπολικό, διότι όλες οι κλούβες ήταν παρκαρισμένες στην Τούμπα, λόγω του επερχόμενου ματς ΠΑΟΚ-ΑΡΗΣ της Κυριακής; Ποιους προσήγαγε τελικά; Ήταν όντως οι υπεύθυνοι; Οι υποκινητές της ομάδας αυτής μπορεί να μην ήταν καν παρόντες, βέβαια. Δεν ξέρω αν θα μάθουμε και ποτέ.
